انواع حساسیت به سیب
نوع حساسیت به سیب در همه افراد یکسان نیست. در نوع اول، افراد مبتلا درواقع به پروتئینی خاص در این میوه حساسیت دارند که با پروتئین موجود در هلو در ارتباط نزدیک است. این نوع حساسیت میتواند بسیار شدید باشد و تقریبا بلافاصله بعد از مصرف سیب ایجاد شود. مطالعات نشان داده است ساکنان نواحی مدیترانه بیشتر در معرض ابتلا به این نوع حساسیت قرار دارند. در نوع دوم، حساسیت فرد مبتلا از واکنش به پروتئین دیگری در سیب ناشی میشود که به پروتئینهای یافتشده در گرده درخت توس شباهت زیادی دارد و واکنش متقابل ایجاد میکند. این نوع حساسیت معمولا با واکنشهای خفیفتری همراه است و منجر به سندرم حساسیت دهانی میشود. حساسیت نوع دوم بیشتر در ساکنان نواحی سردسیرتری که درخت توس متداولتر است، شیوع بالاتری دارد. این افراد در فصل بهار بهعلت گردهافشانی با طیف گستردهتری از علائم روبهرو میشوند.
درمان
درصورتی که حساسیت به سیب چندان شدید نباشد، بهترین توصیه به فرد مبتلا این است که حتیالامکان از مصرف این میوه پرهیز کند. در برخی موارد، مبتلایان به سندرم حساسیت دهانی در مصرف سیب پخته مشکلی نخواهند داشت، زیرا فرآیند پختن میتواند پروتئینهای حساسیتزا را تغییر دهد. این قضیه درمورد سایر میوههایی که موجب سندرم حساسیت دهانی میشوند نیز صدق میکند، اما چنانچه مصرف سیب یا هر ماده غذایی دیگری به آنافیلاکسی (واکنش حساسیتی شدید) منجر شود، فرد نیازمند اقدامات پزشکی خواهد بود. پارهای از درمانهایی که در نتیجه حساسیت شدید به موادغذایی بهکار گرفته میشوند، عبارتند از: تزریق فوری اِپینِفرین، تزریق داروهای وریدی مانند آنتیهیستامینها و کورتیزون یا تجویز اکسیژن و آلبوترول جهت تنفس راحتتر. کادر درمان موظفند بیمار را تا زمان اطمینان از رفع آنافیلاکسی تحت مراقبت داشته باشند.
منبع: medicalnewstoday
مترجم: صدف دژآلود
جامجم