آنچه من در این سالها به تجربه دریافتهام این است که زوجهای جوان در دوران عقد یا آغاز زندگی مشترکشان به دلیل فقدان آشنایی لازم با دیدگاهها و عادتهای همدیگر به نوعی دچار تنش میشوند و این تنش بسته به شرایط فرهنگی که زوجها در آن رشد کرده و تربیت شدهاند گاه کلامی و رفتاری قهری است و گاه حتی متاسفانه به برخوردهای فیزیکی نیز میانجامد.
اولین نکته این که در هر رابطهای اگر حلم و سعه صدر نباشد بیتردید آن رابطه خیلی زود به خزان کشیده میشود و دوم این که خیلی زود باید این اختلافها و تنشها در مراحل اولیه کنترل و حل شود. زندگی زوجهای جوان نهالی است که طاقت توفانهای شدید را ندارد و خیلی زود ممکن است شاخههایش بشکند همانطور که آمارها نیز گواهی میکند اغلب طلاقها در دو سال نخست زندگی مشترک انجام میشود. پس باید هوشیار بود و اجازه نداد اشتباهات، زندگی را به سمت نابودی بکشاند.
پرخاشگری و رفتار نامناسب از سوی هر کدام از زوجها میتواند علتهای مختلفی داشته باشد؛ از تنگناهای اقتصادی گرفته تا مشکلات عاطفی و ریشههای فرهنگی.
نخستین مرحله شناسایی ریشههاست و سپس کمک به برطرف شدن آن و در این میان نباید این رفتار پرخاشگرانه را به حساب قطع ارتباط علاقه و دوست داشتن گذاشت.
به زوجها توصیه میکنم در موارد مناقشه برانگیز احترام یکدیگر و خانوادهها را حفظ کنند. اگر مرد در این زمینه کوتاهی میکند زن رعایت کند، بالاخره طرف دیگر نیز خواهد آموخت که به شما احترام بگذارد. زن و شوهر به دلیل ارتباط بسیار نزدیکشان، بیش از همه موظف به پاسداری از شأن و منزلت یکدیگر هستند و هیچکدام حق ندارد دیگری را از حوزه تصمیمگیری در مسائل خانواده خارج کند.
در ماهها و روزهای ابتدایی زندگی تحسین کردن همدیگر را فراموش نکنید، هر دختر یا پسری فکر میکند طرف مقابلش بهترین انتخاب بوده و این حس بهترین بودن را باید تقویت کرد که یکی از راههای آن تشویق و مشارکت یکدیگر در ابعاد مختلف زندگی است.
حجتالاسلام حمید رفیعیهنر - روانشناس و استاد دانشگاه و حوزه
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛