چرا بازی با فنرباغچه خوب است

نماینده بسکتبال باشگاه‌های ایران در رقابت‌های جام باشگاه‌های آسیا به تیم سرشناس ترکیه‌ای باخت، اما این باخت و حتی باخت‌های دیگر برابر فنرباغچه به 10 بار قهرمان شدن در جام‌هایی مانند ویلیام جونز چین تایپه یا اطلس اسپرت چین با تیم‌های بی قواره آسیایی می‌ارزد. جام‌هایی که در سال‌های اخیر بسکتبال ایران خود را گرفتار آنها کرده و مسئولان فدراسیون با پیروزی در این نوع رقابت‌ها سعی دارند موفقیت‌های خود را از یک برنامه‌ریزی! به دیگران بقبولانند، هر چند در دو سال گذشته با ضعف فاحش تیم‌های ایرانی، قهرمانی در ویلیام جونز هم از دست رفته است.

سال‌هاست بسکتبال آسیا درجا زده و تیم‌هایی مانند کره جنوبی و ژاپن به عنوان قطب‌های سنتی این ورزش از جمع مدعیان کنار رفتند‌. حتی پیشرفت دوره‌ای لبنان و اردن در برهه‌ای نتوانست بسکتبال آسیا را از رکود دائمی خارج کند‌. پیشرفت بسکتبال ایران با ویژگی‌های خاص بازیکنان ما فرصت خوبی به وجود آورده بود تا بجز رقابت با تیم‌های منطقه و چینی‌هایی که ساختار متفاوتی را طی این چند سال بنا گذاشتند، در راه جهانی شدن بسکتبال با تیم‌های مقتدر اروپا بازی کنیم. ترکیه همسایه دیوار به دیوار ما این امکان را براحتی فراهم می‌کرد که شانه به شانه بزرگان بساییم، اما فرصت سوزی و نتیجه گرایی، این فرصت‌ها را برای بسکتبال ایران از بین برد.

سفر پتروشیمی بندرامام به ترکیه و بازی با فنرباغچه یک بار دیگر این توجه و ذهنیت را به وجود آورد که بسکتبال ایران با ترکیبی از بازیکنان خاص با ویژگی‌های متفاوت بدنی در میان آسیایی‌ها به ارتباطات بیشتر با تیم‌هایی نظیر ترکیه نیاز دارد؛ همین طور گرجستان که تازگی میزان توسعه‌یافتگی خود در بسکتبال را در جام مردان اروپا به نمایش گذاشت.

افشین یادگار

جام‌جم