تماشاگر تفاوت نمایش و واقعیت را می‌فهمد

میرطاهری بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، این روزها با استفاده از تجربه‌های آموزشی خود، در تلاش است دانش تئاتری خود را با تجربه متفاوتی همراه کند. گفت‌وگوی جام‌جم با او را بخوانید:

این روزها تجربه متفاوتی از شما را در صحنه نمایش شاهدیم. از این شیوه بگویید؟

این متد شیوه‌ای برای بازیگری است که در دنیا بسیار مشهور بوده و بازیگران بزرگی آن را آموخته و به کار گرفته‌اند. به زبان ساده بازیگری به شیوه متد، یعنی بازیگری «واقعی»، در این شیوه بازیگر با استفاده از خاطرات و تجربیات حسی و احساسی برگرفته از زندگی و تجربیات حقیقی‌اش، تجربیات حسی و احساسی کاملا موازی و واقعی را برای کاراکتر روی صحنه خلق می‌کند. برجسته‌ترین ویژگی یک بازیگر متد، باورپذیر‌بودن اوست. او بازیگر نیست، بازی نمی کند، او کاملا «واقعی» است.

هدف و کلید اصلی این نوع بازیگری چیست؟

کلید اصلی توجه به این نکته است که «تماشاگر بسیار باهوش و محترم است.» او تفاوت «نمایش» با «واقعیت» را کاملاً می‌فهمد. او از این که بازی داده شود لذت نخواهد برد و از تماشای «دروغ و تظاهر» منزجر خواهد شد. به همین دلیل برای بازیگر متد اولین قدم بستن این عهد است: «من به تماشاگرم دروغ نمی‌گویم! و برای این که مجبور به دروغگویی نشوم، باید او را به طور کامل نادیده بگیرم و روی صحنه به طور کاملا واقعی زندگی کنم!» به این صورت است که تماشاگر درست در لحظه‌ای که متوجه شود هیچ دروغی در کار نیست، با قرار گرفتن در جایگاه یک شاهد عینی برای یک زندگی واقعی، لذت بی‌اندازه‌ای خواهد برد.

فکر می‌کنید دلیل جذابیت این متد در چه باشد؟

این شیوه به شما به عنوان یک بازیگر، ابزار بازیگری شما یعنی بدن و احساسات شما و تماشاگر بستگی دارد که هر سه به سمت یک هدف، یعنی خلق واقعیت صریح و بی‌پرده و درک و دریافت صحیح آن نشانه رفته است. پس کار شما به عنوان بازیگر فقط این نیست که تجربیاتی را که کاراکتر شما روی صحنه تجربه می‌کند، درک کنید یا آنها را «بازی» کنید، شما باید آنها را مجددا «تجربه» کنید، مجددا‌ «خلق» کنید. در این صورت نمایش شما برای تماشاگر، نه فقط یک نمایش بلکه برشی از یک زندگی واقعی است.

دلیل این که ما از تماشای بازی بازیگرانی چون رابرت دنیرو، داستین هافمن، آل پاچینو، مریلین مونرو، اسکارلت جوهانسون و ... لذت می‌بریم این است که این بازیگران متد کار، به‌هیچ وجه بازی نمی‌کنند، ‌آنها در همان حالی که ما مشغول تماشایشان هستیم،‌ در حال زندگی کردن لحظه هستند. آنها باورپذیرند،‌ چون واقعی‌اند. آنها دوست‌داشتنی و فراموش‌نشدنی هستند،‌ چون دروغ نمی‌گویند و سعی در فریب دادن ما ندارند.

ظاهرا این تجربه را همراه با همسرتان در صحنه نمایش دنبال می‌کنید؟

من از کلمه اولین نفر زیاد خوشم نمی‌آید اما من و همسرم پوپک رحیمی که محقق و مترجم است و بخش تحقیق و پژوهش پیرامون تکنیک‌های این شیوه را به عهده دارد، با هم طرح درس و روند آموزش را پی‌ریزی می‌کنیم.

الهه حاجی‌زاده

جام‌جم