تـرامپ؛ بازنده بازی کره

چین از دست رفتن کره شمالی را بستری برای نفوذ بیشتر آمریکا در دریای جنوب چین که مغایر با امنیت ملی این کشور است، می‌داند. به همین دلیل اگرچه سیاست حفظ فاصله یکسان بین کره جنوبی و شمالی را در سیاست خارجی خود اتخاذ کرده، اما بر همین اساس کره شمالی را مانع اصلی توسعه نفوذ آمریکا در منطقه دریای جنوب چین و حمایت از این کشور را برای امنیت ملی خود لازم و ضروری می‌داند.

فکر نمی‌کنم این بحران بازنده‌ای جز آمریکا به خاطر تهدیدات توخالی که انجام می‌دهد؛ داشته باشد. چون آمریکا اعتبار خود را در عرصه بین‌المللی در برابر کره شمالی از دست داده و نه می‌تواند به کره حمله کند و نه حریف این کشور می‌شود تا فشارهایش بر کره شمالی تاثیری بر تغییر سیاست‌های این کشور بگذارد، بنابراین مهم‌ترین متضرر در این بحران آمریکاست که مساله کره شمالی را این‌قدر بزرگ کرده که به موضوع حیثیتی برای آمریکا بدل شده است.

اما نمی‌شود گفت که همه بحران ریشه در سیاست‌های آمریکا دارد، به هر حال روسیه در کره شمالی منافعی دارد و تنها راه ورودش به دریای غرب از مسیر کره شمالی امکان‌پذیر است. چین نیز به عنوان کشوری قدرتمند درکره شمالی منافعی دارد و طبیعتا آمریکا که در این میان به دنبال یکجانبه‌گرایی در دنیا، بعد از جنگ جهانی دوم است. شاهدیم که بعد از جنگ جهانی دوم کشورها به صورت اقماری بین آمریکا و شوروی تقسیم شدند که براین مبنا هم اکنون کره جنوبی الان دست آمریکایی‌ها و کره شمالی دست روس‌هاست و همین باعث شده ازدست دادن امنیت کره جنوبی برای آمریکا مهم باشد. اگرچه آمریکا کلاهک‌های هسته‌ای‌اش را از 980 به 150 در کره جنوبی رسانده، اما با این وجود کره جنوبی با داشتن 32 هزار نیروی نظامی از اهمیت استراتژیکی برای آمریکا برخوردار است. لذا طبیعی است که از دست دادن این موقعیت کاملا به ضرر آمریکا تمام می‌شود وبهتر است مجموعه روسیه، چین و آمریکا روی عدم اتحاد دو کره توافق داشته و منافعشان در عدم اتحاد دوکره باشد. لذا همین‌که دائما تنشی بین دو کره وجود داشته باشد تا بتوانند موقعیت خود را در شبه‌جزیره کره حفظ کنند برای قدرت‌های منطقه بسیار حیاتی است.

آمریکایی‌ها در مذاکرات شش‌جانبه قبلی با کره شمالی، همان برخوردی را داشتند که با ایران انجام دادند و همان بدعهدی را با کره‌ای‌ها نیز انجام دادند و همین مساله موجب بی‌اعتمادی کره نسبت به آمریکا و عدم پایبندی این کشور به توافقات و قراردادها و مذاکرات چندجانبه شد و به نظر می‌رسد که راهکار این مساله راهکاری سیاسی از طریق مذاکرات سیاسی صادقانه و در واقع با یک استراتژی برد ـ برد باید باشد. بنابراین اگر قرار باشد آمریکایی‌ها همان مشی‌ای که با ایران و لیبی داشتند با کره شمالی بخواهند دنبال کنند، باید بدانند که این کشور مارگزیده شده و متوجه توطئه‌های آمریکایی‌ها هست و زیربار مذاکراتی که پایبندی به تعهداتش نباشد نخواهند رفت.

حمیدرضا ترقی - تحلیلگر مسائل سیاسی و معاون بین‌الملل حزب موتلفه