آیا غول‌های نفتی با نفت 50 دلاری تطبیق یافته‌اند؟

به گزارش ایسنا، این شرکت‌ها دیگر ضرر ده نیستند اما از سوی دیگر شانس کمی وجود دارد که آنها به رشد چشمگیری که سابق بر این تجربه کرده بودند، بازگردند.

براساس آماری که روزهای اخیر برای برخی از بزرگ‌ترین شرکت‌های نفت سهامی عام در جهان منتشر شده است، شرکت اکسون موبیل سود 35/3 میلیارد دلار در سه ماهه دوم را گزارش کرد که نسبت به مدت مشابه سال گذشته دوبرابر شده بود. سود شورون در سه ماهه دوم امسال به 45/1 میلیارد دلار بالغ شد که در مقایسه با ضرر در مدت مشابه سال 2016 بهبود داشت. سود خالص رویال داچ شل در سه ماهه دوم به 3/6 میلیارد دلار رسید که نسبت به مدت مشابه سال گذشته بیش از سه برابر افزایش داشت. سود خالص توتال با 14 درصد افزایش نسبت به سه ماهه دوم سال گذشته، به 5/2 میلیارد دلار رسید. استات‌اویل سه میلیارد دلار سود گزارش کرد که سه برابر سطح سه ماهه دوم سال 2016 بود. سود شرکت بی‌پی حدود 700 میلیون دلار در سه ماهه دوم بود که 5 درصد نسبت به مدت مشابه سال گذشته کاهش داشت. شرکت کونوکو فیلیپس 4/3 میلیارد دلار ضرر کرد که در مقایسه با ضرر 1/1 میلیارد دلار در مدت مشابه سال گذشته افزایش داشت.

این آمار برای بیشتر شرکت‌ها مثبت است تا چند ماه پیش مدیران نفتی شاید از این فرصت برای طرح‌ریزی برنامه‌های رشد استفاده می‌کردند اما پس از سه سال قیمت‌های پایین نفت، غول‌های نفتی سرانجام به این نتیجه رسیده‌اند که شانس کمی برای بهبود قابل توجه قیمت‌های نفت وجود دارد. مدیرعامل رویال داچ شل در این باره می‌گوید: قیمت‌های نفت احتمالا برای مدت طولانی و شاید برای همیشه در رکورد پایینی باقی خواهد ماند.

این مساله به معنای آن است که غول‌های نفتی باید استراتژی‌های خود را نه‌فقط در سال جاری بلکه برای بلندمدت بر محور قیمت حدود 50 دلاری نفت قرار دهند. برآورد این‌که چنین تغییری تا چه حد رادیکال به شمار می‌رود، دشوار است. غول‌های نفتی در چند سال گذشته مشکلات را تحمل کردند و منتظر بالا رفتن قیمت‌های نفت بودند اما اکنون این تفکر را پیدا کرده‌اند که قیمت‌های بالاتر برای نفت ممکن است هرگز محقق نشود و دست‌کم به سطح پیش از ریزش قیمت‌ها در سال 2014 باز نخواهد گشت.

چنین تفکری به معنای آن است که پروژه‌های فوق‌العاده بزرگ جای خود را به پروژه‌های کوچک‌تری می‌دهد که بازدهی سریع‌تری دارد و پروژه‌های فوق‌العاده بزرگی مانند مجتمع کاشاگان در قزاقستان دیگر تکرار نخواهد شد. به جای آن غول‌های نفتی رقیبان کوچک‌تر خود را دنبال کرده و نقدینگی بیشتری را به حفاری شیل اختصاص می‌دهند.

به گفته آلساندرو بلاسی، مدیر برنامه در آژانس بین‌المللی انرژی، بعضی از شرکت‌ها مانند اکسون مبین و شورون سهم بزرگی از هزینه سرمایه خود را به حوزه‌های شیل آمریکا اختصاص داده‌اند در حالی که دیگران روی دورنمای فعالیت‌های فراساحلی آب‌های عمیق حساب می‌کنند. با این همه، همه این شرکت‌ها یک وجه اشتراک دارند و به میزان فزاینده‌ای روی پروژه‌های کوچک‌تری حساب می‌کنند که در یک دوره کوتاه‌تر بازدهی خود را نشان می‌دهد. این تغییر قابل توجهی برای صنعتی است که همواره اجرای پروژه‌های بلندمدت در آن رایج بود. تلاش‌های چند ساله برای کاهش هزینه در حال به ثمر نشستن است. غول‌های نفتی هزینه‌های تولید خود را به میزان قابل توجهی کاهش داده، فعالیت‌هایشان را یکپارچه، تجهیزاتشان را به میزان زیادی استاندارد و از مجموعه گسترده‌ای از فناوری‌های پیشرفته برای محدود کردن هزینه استفاده می‌کنند. صنعت نفت برای تولید با هزینه بسیار کمتری از گذشته، در بخش‌های مختلف از فناوری‌های مختلف از کنفرانس ویدئویی گرفته تا مدلینگ رایانه‌ای جدید برای افزایش تولید استفاده می‌کند.