دپارتمان یا کمیته؟

در ابتدا حسین عسگری رئیس این دپارتمان بود که در آن زمان عضو کمیته داوران AFC هم بود و مشکلی ایجاد نشد. او معتقد بود که کمیته داوران باید نظارت کلی داشته باشد و همه چیز از جمله تعیین داوران الیت فوتبال ایران و چینش داوران و ناظران برای مسابقات مهم کشوری، برعهده دپارتمان است. این همان ماموریتی بود که موجب شد دپارتمان داوری در فدراسیون فوتبال تاسیس شود. تا زمانی که عسگری رئیس بود، مشکلات زیاد به چشم نیامد، اما همه معضلات بعد از کناره‌‌گیری او نمایان شد. مسعود عنایت رئیس بعدی دپارتمان داوری مردی که البته از افراد شناخته شده در داوری آسیاست و کنفدراسیون فوتبال آسیا هم، کلاس‌های زیادی را به او می‌سپارد. مشکلاتی که بین او و فریدون اصفهانیان ایجاد شد، درنهایت رای‌ به جدایی عنایت داد تا نوبت به یک رئیس جدید، تازه‌نفس و جوان برسد؛ حسن کامرانی‌فر.

کامرانی‌فر با انرژی فراوان آمد، اما او هم سرانجام خسته شد و دیروز استعفایش را تقدیم کرد. او معتقد بود که وقتی همه مشکلات کار ناظران و داوران، دامن دپارتمان را می‌گیرد، چرا نباید این دپارتمان تصمیم‌‌ گیرنده اول و آخر درباره کل داستان داوری ایران باشد؟ کامرانی‌فر بعد از استعفای دیروز، دل پرخونی از اصفهانیان داشت: «در هر صورت آقای اصفهانیان دیگر در شورا نیست و وقتش آزاد شده و می‌خواهد کارهای داوری را خودش انجام دهد ضمن این‌که او رئیس کمیته داوران و عضو هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال نیز محسوب می‌شود و زمانی که او هست دیگر نیازی به دو نفر درخصوص مسائل داوری نیست. اصفهانیان می‌خواهد خودش کارها را دستش بگیرد و چیدمان داوری را هم انجام می‌دهد و می‌خواهد این روال را ادامه دهد. در حالی که طبق آئین‌نامه چیدمان را باید دپارتمان داوران انجام دهد. الان وقت آقای اصفهانیان آزاد شده و می‌خواهد همه کاره خودش باشد و حتی نامه‌نگاری‌ها را نیز با امضای خودش انجام می‌دهد. من صحبت‌های اولیه را برای استعفا انجام داد‌ه‌ام و منتظر تصمیم‌گیری فدراسیون هستم. تا زمانی که می‌توانستم با تمام توان برای داوری کار کردم و علاقه دارم این روال علمی و منطقی در کنار روند جوانگرایی که در بحث داوری آغاز شده، ادامه داشته باشد. من می‌خواستم آینده داوری را با ورود داوران جوان بسازم؛ اما گویا دوستان چنین شیوه‌ای را نمی‌پسندند.»

با حرف‌های پر از درد کامرانی‌فر مشخص است که او گرچه می‌خواهد کارش را ادامه دهد، اما ادامه کار را با این شرایط غیرممکن می‌داند. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، هیچ بعید نیست که کامرانی‌فر هم قربانی سیاست غلط فعلی شود. سیاستی که مشخص نمی‌کند دامنه اختیارات رئیس کمیته داوران تا چه اندازه است و آیا او می‌تواند همه اختیارات دپارتمان را هم در دست بگیرد و اگر قرار است این‌گونه باشد، ‌اصلا چرا دپارتمان تاسیس شده است؟