المپیک رویا نیست

او در گفت‌وگو با جام‌جم از اهداف خود برای فتح رقابت‌های آسیایی و حضور در المپیک می‌گوید.

چه شد که فرانک پرتوآذر به قله کوهستان رسید؟

حضور در رقابت‌های دوچرخه‌سواری قهرمانی آسیا و البته کسب مدال برنز تیمی این رقابت‌ها تاثیری بسیار زیاد در صعود من به صدر رنکینگ آسیایی داشت. زمانی که متوجه خبر فدراسیون آسیایی دوچرخه‌سواری و صعود خودم به صدر رنکینگ برترین رکابزنان رشته کوهستان شدم خوشحالی زیادی سرتاپای وجودم را گرفت.

چند سال است به طور حرفه‌ای دوچرخه‌سواری می‌کنید؟

از سال 93 به صورت حرفه‌ای رکاب می‌زنم. از همان سال به تیم ملی دعوت شدم و در تمامی رقابت‌های قهرمانی ایران نیز مقام نخست را به دست آوردم.

این پیشرفت سریع و قابل توجه چگونه در این مدت زمان کم حاصل شد؟

من قبل از آن هم دوچرخه‌سواری می‌کردم اما نه حرفه‌ای. یعنی با این رشته بیگانه نبودم، اما از سال 93 در مسیر حرفه‌ای قرار گرفتم. هم تمرین زیادی داشتم و هم از استعداد خوبی برخوردار بودم. همه چیز را به صورت جدی دنبال کردم.

البته بانوان دوچرخه‌سوار با مشکلات بیشتری مواجه‌اند.

بله قطعا برای بانوان سخت تر است. زمانی که من دوچرخه سواری را شروع کردم اوضاع حتی بدتر هم بود. باید صریح بگویم که تهران جای مناسب‌تری برای تمرین کردن بانوان دوچرخه‌سوار است. البته تمرینات جاده‌ای در هر جایی خیلی خطر دارد. به همین دلیل خانواده‌ام هم نگران بودند و اوایل شروع به کارم در این رشته مخالفت می‌کردند، اما وقتی سختکوشی و موفقیت‌هایم را دیدند، من را تشویق هم کردند.

هدف بعدی شما چیست؟

اولویت نخست من مدال‌آوری در رقابت‌های آسیایی 2018 اندونزی است.

درباره المپیک چه نظری دارید؟

المپیک قطعا جزو برنامه‌های من است و برای رسیدن به آن تلاش می‌کنم. نباید المپیک در حد رویا باقی بماند. برای تحقق این رویا باید تلاش کرد.

بزرگ‌ترین خواسته نفر اول رنکینگ کوهستان آسیا چیست؟

ما سال آینده رقابت‌های آسیایی را در پیش داریم. این رقابت‌ها به یک برنامه‌ریزی جدی نیاز دارد. فدراسیون تا امروز خیلی خوب پیش رفته و امیدواریم این‌بار هم فدراسیون با همکاری وزارت ورزش بهترین برنامه را برای ما در نظر بگیرد. مدال‌آوری در آسیا به اردوهای مداوم نیاز دارد. در صورت فراهم شدن این خواسته موفقیت ما تضمین می‌شود.