ولاسکو ـ کی‌روش؛ درس‌هایی از تفکر و ثبات

ولاسکو بعد از یک سال شکست پی در پی، نبض والیبال و روش کار با بازیکنان ایرانی را به دست گرفت تا به پشتوانه تیم‌های پایه‌ای که یکی پس از دیگری روی سکوهای جهانی می‌ایستادند، تیمی را تشکیل بدهد که رکوردها را یکی پس از دیگری جابه‌جا کند. قهرمانی برای نخستین‌بار در آسیا، حضور برای نخستین مرتبه در لیگ جهانی والیبال و شکست دادن تیم‌های بزرگی مانند صربستان، آلمان و ایتالیا در زمان ولاسکو اتفاق افتاد.

یکی از نکات مشترک ولاسکو و کی روش مبارزه با بازیکن سالاری با انجام کار گروهی بود تا فرآیند آن بی‌نیازی از فردگرایی و بازیکن محوری در تیم باشد. بازیکنان بسیاری در والیبال و فوتبال در تیم ملی بازی کردند که شاید تصور نمی‌کردند روزی بازیکن ملی‌پوش باشند. از طرفی بازیکنان بزرگی از هر دو تیم ملی براحتی کنار گذاشته شدند که باز هم هیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد روزی یک مربی آنها را در اوج از تیم ملی کنار بگذارد.

این روند موفقیت آمیز در والیبال و فوتبال ادامه پیدا کرد تا این که ولاسکو با درخواست آرژانتینی‌ها از والیبال ایران جدا شد. هر چند با جدایی ولاسکو خیلی‌ها بر این باور بودند که والیبال با همین سرعت به پیشرفت خود ادامه می‌دهد و ولاسکو تنها یک مربی بود، اما خیلی زود مشخص شد ولاسکو یک جریان فکری و ایدئولوژی تازه را در والیبال ایران بنا کرد.

اسلوبودان کواچ، رائول لوزانو و ایگور کولاکوویچ، سه مربی دیگری بودند که در چهار سال اخیر روی نیمکت ایران نشستند. مربیانی که نیمکت بی‌ثبات مربیگری تیم ملی مقصد آنها شد اما هرگز در روند حرکتی تیم ملی مانند دوران ولاسکو، ایده‌های ناب والیبال جهان را در ایران پیاده نکردند.

این رویه در فوتبال بر عکس والیبال اتفاق افتاد و کی روش که با ولاسکو آمد همچنان در فوتبال ایران حاضر است و نتیجه ثبات آن را نیز همگان به چشم دیده‌ایم. کی روش ماند و فوتبال ملی به افتخارات بی‌بدیل رسید اما والیبال همچنان هر سال به‌دنبال یک مربی است.