وقتی می‌شود متفاوت‌تر بود

نمونه‌اش یک آقای محترم راننده تاکسی که در نیمه‌شعبان نه‌تنها به صورت صلواتی مسافر جابه‌جا می‌کرد، بلکه تاکسی خود را به طور زیبایی آراسته بود تا اولا منادی این جشن بزرگ باشد و دوما حس خوبی را برای مسافرانش فراهم کند.

وقتی که هیجان ضرب در هیجان می‌شود

زمین فوتبال همه جورش را دیده بودیم؛ در ابعاد و اشکال مختلف؛ چمنی، خاکی، ساده و تجملاتی. با وجود این تفاوت‌ها اما یک چیز مشترک در همه آنها هست و آن این‌که همه این زمین‌های فوتبال روی زمین هستند، چون اسمشان هم زمین فوتبال است دیگر. اما از آنجا که از این آدمیزاد هر کاری برمی‌آید، اخیرا یکی از همین زمین‌ها را هم توی آب ساخته‌اند. اینجاست که باید گفت «سبحان‌الله». این زمین درواقع بزرگ‌ترین زمین فوتبال شناور جهان در خلیج مارینا در سنگاپور است. ما که اهل فوتبال نیستیم ولی بدمان نمی‌آید آنها که اهلش هستند و در این زمین بازی کردند، بگویند چه حسی دارد. فکر کنم می‌شود هیجان ضرب در هیجان. یعنی هیجان بازی فوتبال در هیجان دویدن روی یک زمین شناور در آب.

رستوران درختی و پذیرایی با اعمال شاقه!

این آدمیزاد کم‌کم دارد خودش را خفه می‌کند تا هیجان بیشتری را بچشد و درک کند. انواع و اقسام ترن‌های هوایی، پارک‌های بازی و پل‌های چوبی و تله کابین‌های مرتفع کم نیست که حالا توی جنگل و در بالای درخت‌های مرتفع، رستوران هم می‌زنند. یک نمونه (و شاید تا این لحظه، تنها نمونه) این رستوران در تایلند است، معروف به رستوران درختی و پر از هیجان و ترس و البته اعمال شاقه. خوشی که بزند زیر دل آدم، همین می‌شود دیگر، خوردن دو لقمه روی زمین خدا و در کمال آرامش را رها کرده و می‌روند بین دار و درخت‌ها تا خودشان را از هیجان خفه کنند و نفهمند که چه می‌خورند.

ادعاهایی که با یک حرکت رنگ می‌بازد

یکی از مصادیق معاصر «طبل توخالی» هم حکایت شعارهای رئیس‌جمهور ترکیه است. سندش هم همین تصویر زیر که دست‌بوسی رئیس‌جمهور ترکیه از پسر امیر کویت را نشان می‌دهد و البته حسابی احساسات مردم این کشور را نیز برانگیخته است.

ظاهرا جناب اردوغان برای کلنگ‌زنی یک پروژه عمرانی به کویت سفر کرده بود.

رفتن به پارک آبی که دل و جرات می‌خواهد

این هم تصویر یک پارک آبی شگفت‌انگیز در کرواسی؛ چیزی شبیه همین سرزمین موج‌های آبی خودمان که کلی با وجودش ذوق می‌کنیم! فقط یک فرق کوچک بین این دو پارک آبی هست و آن هم این‌که پاگذاشتن به پارک آبی کرواسی‌ها دل و جرات می‌خواهد؛ فقط همین.

یعنی آدم می‌ماند چه بگوید و چه بنویسد، تمام تلاش‌شان را می‌کنند که دل و روده آدم را بیاورند توی حلقش با این اسباب و وسایل هولناک و ترسناکی که می‌سازند و به زور می‌کنند توی حلق این آدمیزاد که تا جهان بوده و هست دنبال آرامش می‌گردد.