روایت مکرر گفته ها خانه ای بدون سایه

یک سریال تلویزیونی زمانی می تواند بیننده اش را راضی نگهدارد که ارتباط با او را تداوم بخشد و از زمان به عنوان متغیری تدریجی برای محو کردن محتوا و تهی ساختن ساختار خود استفاده نکند آنچه که خانه پدری از کنارآن بی تفاوت گذشت

کد خبر: ۱۰۲۶۲

زمانی بود که در دست داشت تا بتواند هر چه بهتر خط داستانی خود را مطرح کند اما با گذشت و اتلاف آن زمان ، ساختار و عمق و ملودرام داستانی اش قربانی این بی تفاوتی شد و از سوی دیگر ماجراهای فرعی براحتی زمان و مکان داستان را به خدمت خود گرفتند. اولین خشتهای "خانه پدری " که قبل از مرگ پدر چیده شدند، به قدری در خور توجه بودند که می توانستند به تنهایی جذابیت های کافی برای یک سریال پرمحتوا )و البته شاید آموزنده ( را فراهم کنند. همین طور معمای نهفته ای که در ارتباط پدر و سارا )بهزاد و شقایق فراهانی ( و برخوردهای احمد )دانیال حکیمی ( بود، می توانست ذهن مخاطب را درگیر و به پیگیری سریال تشویق کند. ولی بعد از مرگ پدر، لنگر انداختن سریال در موضوعاتی نه چندان مهم و شاید تا حدودی آزاردهنده و تکرار موضوع های فرعی ، سبب اختلال در نظم فکری و ذهنی مخاطب سریال شد خانه پدری ، محل و زمان مناسبی برای معمای خود انتخاب کرد و بدون هیچ ترفندی ، مخاطبش را با یک معمای حل شده روبه رو کرد. اگر این معما یا واقعیت ناگفته پدر، برای تماشاگر سریال نیز همچون سارا، برای مدت بیشتری ناگفته می ماند، آن وقت مخاطب انگیزه قویتری برای پیگیری سریال داشت و فقط خود را پایبند به این نمی کرد که سارا چه می کند؛ چگونه واقعیت برایش روشن می شود؛ چگونه دوستش دایه مهربان تر از مادر می شود؛ در مقابل او چه موضعهایی می گیرند حال روایتی که پایانش واضح و گذر روایت از گلوگاه های مورد نظر تنها برای صرف موقعیت است ، چگونه می تواند نیاز مخاطبش را پاسخ دهد؛ تخمیر بیش از حد یک موضوع و ردیف کردن شخصیت های محوری و دخالت دادن شخصیت های فرعی در گسترش همان موضوع ، علاوه بر گم شدن هدف و تحمیلی قرار دادن وضعیت ، موقعیت هایی را پدید آورد که براحتی قابل پیش بینی بودند و ریتم کند سریال را بیشتر از پیش برجسته کرد. در حال حاضر داستان خانه پدری تمام آنچه را که در دست داشت در اواسط سریال ارائه کرد و بعد از آن تماشاگر گویی فیلمی تمام شده را دنبال می کند به امید لحظه ای که سریال از این برهنگی نجات یابد ولی در این میان آنچه که تقدیمش می شود جز برخورد شخصیت ها، گفت و شنود آنها عمل و عکس العمل آنها در برابر موقعیت های از قبل شکل گرفته و تکرار لحظه ها و دیالوگها چیزی بیش نیست.