...و کارتون سه بعدی متولد شد

برادر بزرگترم جیم روی من تاثیرهای زیادی گذاشت. یک روز گفت: «میدانی ، من فکر می کنم چیزی که به طراحی مد، روح می دهد این است که یک پارچه واقعا خفن را برداری و در یک مدل قدیمی ازش استفاده کنی و یا برعکس ، یک پارچه مدل قدیمی را برداری و در یک مدل خفن ازش استفاده کنی.» او گفت اگر این جوری لباس ها را طراحی کنی ، چیزآشنایی توی آن ها هست که مردم با آن ارتباط برقرار می کنند.
ولی اگر یک پارچه خفن برداری و در یک مدل خفن ازش استفاده کنی ، مردم هیچ حسی نسبت بهش پیدا نمی کنند. وقتی کارم را با انیمیشن کامپیوتری شروع کردم ، چنین نگاهی در این رسانه وجود داشت. همان هایی که برنامه های نرم افزاری را می نوشتند، نمونه های اولیه را می ساختند و عاشق تصاویر در هم قاطی دیوانه کننده بودند و موسیقی کامپیوتری را هم به آن اضافه می کردند و خلاصه چیز خنکی از آب در می آمد که تماشاگرها نمی توانستند با آن ارتباط برقرار کنند. من به سرعت فهمیدم که این رسانه جدید کلی چیز دارد که به آدم هایی مثل من بدهد. برای این که کارتونی در حد و اندازه های کارتون های دستی دیزنی تولید کنی ، لازم است که در دو تا چیز استاد باشی. باید قادر باشی هم مثل لئوناردو داوینچی طراحی کنی و هم از حرکت و زمان بندی و کنترل آن در طول 24 فریم در ثانیه سر در بیاوری. قدرت طراحی من خوب بود، اما عالی نبود. این قدر روی طراحی یک تصویر یا فریم وقت می گذاشتم که دیگر اصلا به حرکت و جنبه های انیمیشن آن فکر نمی کردم. ولی کامپیوتر همه این ها را تغییر داد. چون طرحی داخل کامپیوتر داشتی که فقط کافی بود آن را حرکت بدهی. فرق این دو تا مثل فرق میان تایپ کردن با ماشین تحریریا نرم افزار word است. در اولی برای تغییرات کلی به زحمت می افتی ولی در دومی همه کارهای ویرایشی را بدون زحمت می توانی انجام دهی...ما فیلم کوتاهی به اسم «Luxo jr ساختیم. این کار فقط دو دقیقه زمان داشت و به خاطر نبودن کامپیوترهای قوی حتی نمی توانستیم برای شخصیت ها یک پیش زمینه بگذاریم. اما چیزی که همه را اغوا کرد و چشم شان را روی کاستی های کار ما بست این بود که برای اولین بار یک انیمیشن کامپیوتری روی شخصیت ها و داستان تمرکز کرده بود. در حقیقت شخصیت ها شبیه چراغ های رومیزی بودند با کمترین مقدار حرکت ، اما می توانستی فورا بگویی که.Luxo Jr یک بچه است و آن بزرگتره ، مادرش . با آن فیلم کوچک کوتاه ، انیمیشن کامپیوتری از یک پدیده نوظهور به یک ابزار جدی برای فیلم سازی تبدیل شد.

داستان «داستان اسباب بازی»

در سال 1991، دیزنی در دوران اوج موفقیت خود تصمیم گرفت برای ساخت «داستان اسباب بازی» از ما کمک بگیرد ؛ آنها آن قدر گرفتار بودند که حتی وقت نداشتند با ما ملاقات کنند... ما هم بی تجربه بودیم.
کارهای قبلی ما تنها ساخت فیلم های کوتاه و تبلیغات بازرگانی بود و هیچ سررشته ای از ساخت فیلم های بزرگ نداشتیم. دیزنی مرتب به ما فشار می آورد که شخصیت ها را هر چه بیشتر(edgyاغراق آمیز) کنیم. خیلی زود فهمیدیم که این ، آن چیزی نیست که که ما دوست داشته باشیم بسازیم ، شخصیت ها این قدر edgy بودند که غیر قابل باور شده بودند. شخصیت ها نعره می زدند، غرغر می کردند و همیشه همه را به شوخی می گرفتند و من از این اغراق ها متنفر بودم...آن ها تقریبا آماده بودند تا همه دم و دستگاه مان را بریزند بیرون ، چون خیلی واضح ما نمی دانستیم چی کار داریم می کنیم. ولی ما از آن ها یک فرصت دیگر خواستیم تا داستان را اصلاح کنیم. برای همین با هم یک دست شدیم و همه شب ها را بیدار ماندیم و اولین بخش «داستان اسباب بازی» را در دو هفته دوباره ساختیم.
وقتی آن را به مسوولان دیزنی نشان دادیم ، حیرت زده شدند. این قضیه به ما یک درس بزرگ داد، این که به غریزه مان اعتماد کنیم تا فیلمی را بسازیم که خودمان دلمان می خواهد.

بازگشت به شغل رویایی

من در زندگی ام هر کاری را به خاطر والت دیزنی (فیلم هاو پارک و شخصیت ها و لذتش در سرگرم کردن) انجام می دهم. حسی که مخلوقاتش به من می دهد چیزی است که من می خواهم به بقیه بدهم .من خیلی خیلی افتخار می کنم که مردم دو سه ساعت از زندگی پر مشغله شان را به من می دهند. من دوست ندارم هیچ کس حس کند وقت یا پولش را با دیدن یکی از فیلم های ما تلف کرده است. چرا؛ چون من عاشق بردن خانواده ام به سینما و یا پارک دیزنی لند هستم. بگذارید داستان با مزه ای را برای تان بگویم. در یکی از تعطیلات آخرهفته خانواده ام را به دیدن فیلمی بردم که نمی خواهم اسمش را ببرم. خیلی صحنه های کشداری داشت. پسر کوچکم (که آن موقع فکر کنم 6 سالش بود) بغل من نشسته بود و درست وسط بخش کشدار فیلم ، سرش را به سمت من برگرداند و گفت:« بابا ، اسم من چند تا حرف دارد؛» فکر کنم پنج دقیقه ای خندیدم. با خودم گفتم ای بابا این فیلم این تماشاگر کوچک را هم نتوانسته سرگرم کند. فکر پسرم این قدر از فیلم منحرف شده بود که داشت به تعداد حرف های اسمش فکر می کرد. از آن زمان به خودم گفتم اگر حتی یک بچه درهر جای دنیا موقع دیدن یکی از فیلم های من به طرف پدر و مادرش برگردد و بپرسد:«اسم من چند تا حرف دارد؛» کارم را ول می کنم.