پاسخ به پرسش‌های شما

ما معمولا در واکنش به اضطراب فکر می‌کنیم که با موضوع بسیار بدی مواجه هستیم، در حالی که اگر 3 سطح را نسبت به اضطراب در نظر بگیریم می‌توانیم نسبت به آن دیدگاه بهتری داشته باشیم حتی تا حد فقدان اضطراب.

سطح اول نداشتن اضطراب است که مربوط به موجودات فاقد حیات می‌باشد. سطح دوم اضطراب در حد شدید است که در افرادی که بی‌دلیل مدیریت ذهن خود را از دست می‌دهند رخ می‌دهد. سطح سوم در حد متوسط می‌باشد که در افراد موفق و پیشرو ایجاد می‌شود، به این معنا که دغدغه دارند یعنی می‌گویند اگر دغدغه نداشته باشیم پیشرفت نمی‌کنیم.

اضطراب در سنین 15 تا 25 سالگی به طور عمده می‌تواند جهتی مبتنی بر هویت یابی داشته باشد. هویت یعنی این‌که من چه کسی هستم و چه جایگاهی دارم. اگر برنامه پیشرفت درسی برای آینده خود درنظر گرفته‌اید، اگر تمایل به اشتغال دارید یا اگر قصد خدمت سربازی را دارید برای هرکدام تلاش کنید تا پیشرو باشید. به جای دید آسیب‌شناسی تلاش کنید رویکردی تحولی و مبتنی بر اقتضای سن و شرایط جامعه داشته باشید. نکته بعدی این که تمام داروهای تجویزی حتی داروهای گیاهی در بدن برخی افراد می‌تواند عوارضی را ایجاد کند و ما نمی‌توانیم ادعا کنیم دارویی داریم که در تمام افراد تأثیر مثبتی از خود به جای می‌گذارد و هیچ‌گونه عارضه‌ای ندارد. چون افراد از نظر فیزیک بدنی با هم متفاوت هستند و داروها نیز می‌تواند تاثیرات متفاوتی روی آنها داشته باشد. در هر حالت وجود تنش یا اضطراب و افسردگی چند نکته را رعایت کنید:

ـ حتماً زمانی را به ورزش کردن اختصاص دهید.

ـ شرکت در آیین‌های مذهبی و ملی کمک بسیاری به فرد خواهد کرد.

ـ وقتی دچار استرس و ناراحتی هستید زمانی را به ابراز احساسات و محبت و صمیمت با افراد بگذرانید.

ـ‌ قابلیت تولید را در وجود خود بالا ببرید؛ با برنامه‌ریزی صحیح می‌توانیم آنچه را نمی‌دانیم بیاموزیم و بر توانایی و ذخیره فکری خود بیفزاییم و با این کار استرس و تنش‌های روزانه کاهش می‌یابد.

ـ‌ روزانه 10 تا 15 بار در موقعیت‌های طبیعی و بدون استرس این کارها را انجام دهید:

یک تا سه بار نفس عمیق بکشید و پس از هر بار دم عمیق، بتدریج هوا را بیرون دهید.

قبل از هر بازدمی به راحتی عضلات خود فکر کنید.

ببینید کدام قسمت از بدنتان دچار تنش است، سعی کنید هرچه بیشتر، خود را راحت نگه‌دارید.