جاور:بهترین غذای مردم نان است

قرار بود برای اردوی جهادی بروند. اما نگفته بودند کجا. هیچ کدام از مسافران هم فکرش را نمی‌کردند به محروم‌ترین جا بروند. جایی که از خانه خبری نباشد و مردمش در کپر زندگی کنند. خانه‌هایی از شاخ و برگ نخل خرما. هیچ وقت تصورش را هم نمی‌کردند هنوز باشند کسانی که بهترین غذایشان نان باشد. اما وقتی دیدند، باور کردند. تنها اشک‌هایی که بدون اجازه بر گونه‌هایشان راه گرفته بود، بغض سنگینی که راه گلویشان را بسته بود، می‌شکست. مهسا جاور، پاروزن روئینگی هنوز از دیدن بشاگرد و زندگی مردم صبورش شوکه است: «به ما گفتند بیایید اردوی جهادی. خبرنداشتیم کجا، اما رفتیم. من اصلا فکرش را هم نمی‌کردم هنوز چنین جاهایی تا این حد محروم هست. جایی که یک خانواده 9 یا 14 بچه داشته باشد بچه‌هایشان پا برهنه روی خاک و سنگ و... راه می‌روند. دختر بچه کوچکی بود که یک جای سالم در پایش نمانده بود. خانواده‌ای بود که بهترین غذایشان نان بود یا عدس، یا ماهی کوچولوی 10 سانتیمتری که گوشتی نداشت و همه‌اش استخوان بود که می‌خوردند. خانه نداشتند، در کپری زندگی می‌کردند که با چوب و برگ‌های نخل خرما ساخته شده بود و یک ملحفه زیراندازشان بود. پیش خانمی رفتیم که بچه‌اش همان شکل و شمایل بچه‌های قحطی زده آفریقایی را داشت. صحنه‌هایی که با تماشای آن فقط گریه کردیم.»