در دام نظم جهانی

مخاطب در بهترین جایگاه خود برای این موسسات، چیزی جز یک دستگاه نمایش مد و طرح و رنگ نیست. بدن برای اینان نه به منزله یک مدیوم برای حضور روح انسانی، بلکه یک واسط قدرتمند برای نمایش سلطه نظامی است که از مخاطب خود، همراهی و یکدستی فراگیر طلب می‌کند.

با قرار گرفتن در این نظام، ذهن و فکر و سلیقه شخصی، به مانعی در جهت جهانی‌شدگی و پسندعام قرار گرفتن بدل می‌شود. اندیشه و انتخاب شخصی مخاطب که در نهایت به تفرد می‌انجامد، در این نظام، عاملی است که فرد را به انزوا می‌کشاند. اگر نخواهی و نپسندی که براساس این طرح و الگوی جهانی فکر و حرکت کنی، این نظام، دقیقا از تو فردی نامطلوب می‌سازد. تو در این ناهمسازی و ناهمگونی شخصی خود، زندانی می‌شوی، تک افتاده و تنها می‌شوی و لاجرم از جهان‌اندیشانی که این نظام برای سال آینده تدارک دیده است، بیرون می‌مانی. تو در چنان وضعیت بغرنجی قرار می‌گیری که نمی‌توانی به رنگ و مد و ستاره سال «نه» بگویی و اصرار بر تفرد خود داشته باشی. تو نباید با معیارها و هنجارهای شخصی‌ات که حاصل ذهن متفکر و تقلای خلاقیت توست، به جهان و رویدادهای آن بنگری. تو نمی‌توانی بی‌آن‌که تحت سیطره فراگیر چنین نظامی باشی، به جهان و آنچه در آن اتفاق می‌افتد، نگاه و قضاوت کنی. تو بدون الگویی که آنها در برابرت می‌نهند، وجود خارجی نداری.

البته این رنگ‌ها و طرح‌ها، با تکیه برتحلیل‌های سیاسی، اقتصادی، نظامی و بررسی‌های روان شناسانه انتخاب می‌شوند. هرچه آتش جنگ‌ها، ترورها و نا‌امنی‌ها شعله‌ورتر می‌شود، هر چه اوضاع آب و هوا و زیست محیط جهانی رو به وخامت می‌گذارد، رنگ‌ها و طرح‌ها ملایم‌تر و آرام بخش تر می‌شوند. این رنگ‌ها و طرح‌های ملایم و نجیب، احساس امنیت، آسایش و آرامش شما را نشانه می‌روند و این هدف را انکار نمی‌کنند. آنان به شما القا می‌کنند در چنین جهان از هم گسیخته‌ای به آرامش و امنیت نیاز دارید و آنچه آنها برای‌تان تدارک دیده‌اند، این نیازها را برآورده خواهد کرد. پس، با زمین، حوادث ناخشنود آن، آسیب‌ها و دردهایی که ملت‌ها را تهدید می‌کند، چالش فکری نداشته باشید. بگذارید نسیم رنگ سال، مد سال و نگاه خندان ستاره‌های سال، بر وجود شما بوزد. در پیروی از این نظام، شما به همان نسبت که با یک طرح و رنگ جهانی، با دیگران یکدست و هماهنگ می‌شوید، به همان نسبت نیز از شهروندی جهان بازمی مانید؛ از شهروندی جهانی مالامال از آواره‌ها، جنگ زده ها، کودکان و زنان بی‌پناه و اهانت دیده. از شهروندی جهانی که در آن، روزاروز، حرمت روح انسان بیشتر دریده می‌شود.

آذر فخری - جام‌جم