با این حال آنچه ماجرا را جالب میکند اصرار دوباره این سنگربان برای بازکردن زود هنگام گچ دستش و قرار گرفتن در ترکیب ثابت تیم ملی برای بازی به سوریه است. اما واقعا چرا بیرانوند این همه اصرار میکند گچ دستش را باز کند و هر طور که شده به بازی با سوریه برسد؟ براساس پیگیریهای انجام شده بیرانوند نگران از دست دادن جایگاهش در تیم ملی است. بدون شک نظر همه کارشناسان روی این نقطه مشترک است که یکی از دلایل کلینشیتهای بیرانوند و عملکرد مثبت او حضور مدافعان با تجربهای مثل سیدجلال حسینی، پورعلی گنجی و پژمان منتظری است. به عقیده کارشناسان عملکرد خوب این بازیکنان باعث شده بیرانوند چندان محک جدی نخورده باشد. به همین دلیل بیرانوند نگران این است که نکند دروازهبان دیگری جای او را بگیرد و با توجه به عملکرد خوب مدافعان به همه ثابت شود چه در پرسپولیس و چه در تیم ملی نقش دروازهبان با این مدافعان مستحکم چندان قابل تعریف نیست. (البته نمیتوان کتمان کرد بیرانوند در حال حاضر یکی از بهترین دروازهبانهای ایران است.) بهتر است علیرضا این ریسک را نکند و گچ دستش را زودتر از موعد باز نکند، چرا که ممکن است عواقب بدتری را برای این دروازهبان به همراه داشته باشد.
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....