ارشاد به سمت ناشران خصوصی برود

با او درباره نمایشگاه امسال، حضور بخش کودک و نوجوان ایران در این رویداد و نیز حمایت وزارت ارشاد از ناشران برای حضور در اتفاقات جهانی به گفت‌وگو نشستیم.

رحماندوست سطح کیفی نمایشگاه امسال چه در بخش بزرگسال و چه در بخش کودک را پایین از ادوار قبل توصیف می‌کند و با این حال بر اتفاقات مثبت در غرفه ایران تاکید می‌کند. او معتقد است ارشاد بیشتر باید از ناشران و آژانس‌هایی حمایت کند که رایت بیشتری در مجامع جهانی می‌فروشند. مشروح گفت‌وگو را در زیر می‌خوانید.

نمایشگاه امسال را چطور ارزیابی می‌کنید؟

معتقدم نمایشگاه کتاب فرانکفورت امسال کوچکتر شده است. مشتری‌هایش کمتر شده و شلوغی سال‌های قبل را در آن نمی‌بینم. البته شنیدم که دو سالن هم حذف شده است.

شما در غرفه کودک ایران حضوری جدی دارید. بخش کودک نمایشگاه فرانکفورت را چطور دیدید؟

بخش کودک هم امسال خیلی قدرتمند نیست. البته نمی‌خواهم بخش کودک نمایشگاه کتاب فرانکفورت را با نمایشگاه کتاب بولونیا مقایسه کنم. اما در این حد هم جالب نیست. چیز دندان گیری در بخش کودک نمایشگاه فرانکفورت امسال ندیدم.

با وجود افت کیفی نمایشگاه کتاب فرانکفورت به نظر می‌رسد غرفه ایران بهتر از سال‌های قبل برپا شده است. نظر شما دراین باره چیست؟

بله، یکی از امتیازات غرفه امسال ایران این است که هر ناشری که تمایل داشته در نمایشگاه شرکت کرده است. در واقع ارشاد هم کمک کرده تا امکان این حضور فراهم شود. این‌که امکانات تقسیم می‌شود و ناشران هم امکان حضور در فرانکفورت را پیدا می‌کنند، اتفاق خوبی است. شیوه طراحی غرفه هم به گونه‌ای است که ناشران به قرار ملاقات گذاشتن و مذاکره تشویق می‌کند.

در بخش کودک امسال ایران چه دستاوردی داشته است؟

در بخش کودک امسال گزیده ادبیات ایران در 7 سال اخیر جمع‌آوری و عرضه شده است. این معرفی ادبیات کودک ایران باعث می‌شود ناشران جهانی در جریان ادبیات کودک و نوجوان ایران قرار بگیرند. اما باید ارتباطات را بیش از این تقویت کرد.

یک ابهامی که وجود دارد این است ناشران چکیده برخی آثار را به انگلیسی ترجمه کرده و در نمایشگاه عرضه کرده‌اند. ولی چگونه می‌توان این موضوع را تبدیل به قرارداد برای ترجمه و انتشار آثار ایرانی در کشورهای دیگر کرد؟

قبل از این‌که به فرانکفورت بیاییم، ناشران باید کارشان را ترجمه و قرارهایشان را تنظیم کنند. اینجا باید با دست پر شرکت کنیم. ناشران از قبل باید تماس‌های خود را بگیرند و آثارشان را معرفی کنند. معتقدم ارشاد نباید برای همه هزینه کند. باید برای ناشرانی هزینه کند که رایت بیشتری در بازارهای جهانی فروخته‌اند. ارشاد باید به سمت ناشران خصوصی برود. چون عقد قرارداد و این مسائل در بازار آزاد شکل می‌گیرد. مثلا آژانس کیا 60 اثر ایرانی را به تنهایی فروخته است. باید از این اتفاقات حمایت شود؛ حالا فرقی نمی‌کند طرف ناشر باشد یا آژانس ادبی.