وقتی حضرت مولانا در یکی از اشعارش میگوید: «این جهان وان جهان مرا مطلب/ کاین دو گم شد در آن جهان که منم» باید هم از خودمان بپرسیم جهانی که مولانا دربارهاش صحبت میکند چطور جایی است! او میگوید برای یافتن من در این دنیا یا دنیای دیگر زیادی تلاش نکن. به عبارتی میگوید من در جهان دیگری هستم که هر دو این جهانها در آن گم شدهاند. جایی با این وصف و تفاوت، طبیعتا دنیای شگفتانگیزی است. این گونه است که مقام مولانا فراتر از مقام شاعری است. او تنها شاعری است که مرا زیر و رو میکند. وقتی از او سخن میگویم یا شعرش را میخوانم دیگر نمیتوانم یک جا ساکت و ساکن بنشینم. مرا به جوش و خروش میآورد این مرد. هنوز که هنوز است پس از سالها حشر و نشر با او وقتی حرفش به میان میآید تا صبح در اتاق راه میروم. او مثل اقیانوس پر تلاطمی است که تا ابد جوش و خروش دارد. در کار این اقیانوس خفتگی و خواب و آرام وجود ندارد. اندیشه و کلام این مرد بزرگ نو به نو حرکت را باعث میشود.
شهرام ناظری
خواننده موسیقی ایرانی
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....