حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
مرتضی مهرزاد، بلندقدترین بازیکن پارالمپیک ریو به جامجم گفت:
از برنامه ماه عسل به تیم ملی رفتم
پسر دو متر و 44 سانتیمتری چالوس، حالا دیگر منزوی نیست. مرتضی را حالا نهتنها چالوس و ایران که همه دنیا میشناسد. او که روزگاری قد بلندش مایه خجالتش شده بود و خنده دیگران، حالا مایه افتخارش است و سربلندی. او که هیچ وقت فکر نمیکرد بعد از گوشهنشینی و قهر با دنیا روزی سر از والیبال نشسته، پارالمپیک و قهرمانیاش درآورد، همه اینها را از برنامه سال 88 ماه عسل میداند و بس: «هر چه بود بعداز برنامه ماه عسل سال 88 افتاد. اصلا فکر نمیکردم روزی در والیبال نشسته تیم ملی بازی کنم چه برسد به این که پا به پارالمپیک بگذارم، اما بعداز برنامه ماه عسل، کاپیتان تیم چالوس به دنبالم آمد و من هم کار را شروع کردم. بعد هم علی کریمی سراغم آمد.» با این که او خیلی زود پارالمپیک را تجربه کرد اما خودش معتقد است: «من آسانسوری بالا نرفتم، بلکه پلهپله پیشرفت کردم. سال 93 در دسته یک بازی میکردم که سرمربی تیم ملی مرا دید و به تیم ملی دعوت کرد. اول در تیم ملی ب تمرین میکردم و بعد به تیم ملی الف رسیدم. پیشرفت من هفت سال طول کشید. اگر آرام نبود، تند هم نبود. روند طبیعی داشت.»
او قبول ندارد که مشهورترین والیبالیست تیم ملی در پارالمپیک بوده: «در لیگ هم به من توجه میکردند. البته تیم ما 12 نفره بود و من فقط نبودم. من از نظر فنی نفر سیزدهم بودم. چراکه مربیان با من یک سال و نیم کار کردند تا حرکت کنم و به پارالمپیک رسیدم.» قد مرتضی در برزیل هم او را خاص کرد: «من اگر در پارالمپیک مشهور شدم تنها به خاطر قدم بود. وگرنه از نظر فنی توجه کسی را جلب نکردم. قدم باعث شد تا خیلیها با من عکس بگیرند.» والیبالیست پارالمپیکی اعتراف میکند تازه اول راه است: «من حالا بازیکن آماتوری هستم. حتی پایینتر از آماتور. خیلی زمان لازم دارم تا تاپترین بازیکن شوم. چند سال کار دارم.» با این که قهرمانی تیم ملی والیبال نشسته در پارالمپیک خیلی دلچسب بود، اما برای مرتضی رقابتهای جام بین قارهای چیز دیگری است: «من اولین مسابقه بینالمللی را همراه تیم ملی در جام قارهای به میزبانی چین تجربه کردم. مسابقهای که قهرمان شدیم. البته در پارالمپیک هم قهرمان شدیم، اما برای من چین بهترین خاطره بود. با این که مدال پارالمپیک آرزوی هر ورزشکاری است و اصلا قابل مقایسه با مدال هیچ مسابقهای نیست و حتی 2014 تیم به برزیل باخته بود و این بار برزیل را در ریو شکست دادیم، اما قهرمانی در چین برایم خاطرهانگیز و ماندگارتر شده. برخلاف همه که میگویند پارالمپیک، من میگویم قهرمانی جام بینقارهای چیز دیگری بود.» او خیلی خوب میداند جام بینقارهای با پارالمپیک خیلی فرق دارد: «البته که پارالمپیک سطح خیلی خیلی بالایی دارد و اصلا جای تجربهاندوزی نیست و باید نتیجه زحمات را گرفت. رقابتهای جام بینقارهای سبکتر از پارالمپیک بود. از طرفی جو و فضای پارالمپیک سنگین و عجیب و غریب است. جایی که شش هفت هزار تماشاگر به سالن میآمدند. آنها نفس میکشیدند روی اعصاب ما بود، اما خدا را شکر سفر 21 روزه ما طلایی تمام شد.»
مرتضی مهرزاد قبول ندارد قهرمانی تنها پاقدم خودش بوده: «من نمیدانم این قهرمانی فقط پاقدم من بوده یا نه. به نظرم پاقدم همه بچهها بود و بس.»
این همه توجه به او برای خودش هم حیرتآور بود: «در شهرم مرا نمیشناختند، اما جالب است که در برزیل همه مرا میشناختند. خودم مانده بودم چطور ممکن است؟ مردم شاد و خونگرمی که خوب مرتضی را میشناختند.»
مرتضی حالا مثل بقیه همتیمیهایش یک دغدغه دارد. رعایت عدالت: «ظاهرا پاداش طلاییهای پارالمپیک 300 سکه طلاست، اما قرار است به ما به جرم تیم بودن 150 سکه بدهند. در حالی که مدال طلای والیبال نشسته آخرین مدال طلای کاروان بود که با آن کاروان در جدول ردهبندی به رتبه پانزدهم رسید. اگر ما نقره میگرفتیم هیچ فایدهای برای کاروان نداشت. وقتی اینقدر توقع از تیم بالاست، اگر به بازیکنان والیبال هم مثل رشتههای انفرادی پاداش بدهند جای دوری نمیرود. بالاخره بچهها سختی زیادی کشیدند، چند ماه دوری از خانواده را تحمل کردند. سخت است بویژه برای متاهلان. شاید باور نکنید من وقتی به خانه برگشتم متوجه شدم برادرم چند وقتی به کما رفته بود و من بیخبر در اردو تمرین میکردم.»
گفت و گو
