بحران در جنوبگان

شدت انتشار دی‌اکسیدکربن در همه‌ نقاط زمین یکسان نیست. بیشترین حجم آلودگی کربن در نیمکره‌ شمالی است، اما اکنون دورترین و جدا افتاده‌ترین قاره‌ جهان نیز که در نیمکره‌ جنوبی قرار دارد با همان وضعیت حاد مناطق نیمکره‌ شمالی روبه‌روست. دانشمندان می‌گویند در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن دیگر مختص منطقه‌ای‌ خاص نیست، بلکه این آلاینده به سراسر جهان حتی مناطقی که سکونت‌پذیری کمتری دارند نیز سرایت کرده است. گفته می‌شود بخشی از دی‌اکسیدکربن منتشر شده در جایی مثل نیویورک یک سال دیگر در جو جنوبگان رصد خواهد شد.

افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن در ‌جنوبگان یادآور این واقعیت تلخ است که فعالیت‌های انسانی مخرب محیط‌زیست همچنان ادامه دارند، آن هم به نحوی که طبیعت زمین را دگرگون کرده‌اند. سطح آب دریاها در 120 سال گذشته حدود 30سانتی‌متر بالا آمده و گرمای جهانی نیز به اندازه‌ تقریبی یک درجه‌ سلسیوس افزایش یافته است. همچنین یخ‌های قطب شمال از دهه‌ 1970 هر یک دهه حدود 4/13درصد تحلیل می‌روند. گرمایش جهانی به معضلی عادی تبدیل شده و اقیانوس‌ها به سمت اسیدی‌تر شدن پیش می‌روند.

دانشمندان امیدوارند تفاهم‌نامه‌‌ پاریس شروع خوبی برای اتخاذ تصمیمات مهم پیرامون راهکارهای کاهش انتشار دی‌اکسیدکربن باشد. از سازمان‌های جهانی فعال در عرصه‌ محیط‌زیست انتظار می‌رود برای مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی مخرب که در اثر فعالیت‌های انسانی تشدید می‌شوند چاره‌ای اندیشیده شود. از این‌رو ایستگاه‌های اندازه‌گیری غلظت دی‌اکسیدکربن در مائونا لوئا، جنوبگان و سایر مناطق همچنان از اهمیت مطالعاتی بالایی برخوردارند؛ زیرا دانشمندان می‌توانند با رجوع به داده‌های ایستگاه‌های اندازه‌گیری دی‌اکسیدکربن به میزان موفقیت تفاهم‌نامه‌ پاریس و سایر تفاهم‌نامه‌های مرتبط در کاهش شدت تغییرات اقلیمی پی ببرند. این قبیل تفاهم‌نامه‌ها به خودی خود گره‌گشا نخواهند بود و به معنی حل معضلات جهانی آب‌وهوایی نیستند، بلکه ‌ باید عملکرد کشورها و سازمان‌های امضاکننده‌ این تفاهم‌نامه‌ها به شیوه‌های مختلف ارزیابی شده و میزان موفقیت‌شان در رسیدن به اهداف توافق شده سنجیده شود.

منبع: ساینتیفیک امریکن

مترجم: صدف دژآلود

جام‌جم