یادداشت
حرکت خوب دایی
علی دایی نیاز به توضیح و معرفی ندارد. جایگاه او آنقدر خاص هست که همین جایگاه او را معرفی کند. علی دایی از اسطورههای تکرارنشدنی فوتبال ماست. او رکورددار بازی و گل ملی در فوتبال ایران بود و وقتی رکوردش توسط جواد نکونام شکسته شد، همه فکر میکردند او ناراحت میشود.
اما دایی یکی از دو چهره ورزشی در مراسم خداحافظی جواد نکونام بود. او آمد تا نشان دهد در هیچ حالتی پشت ورزشیها را خالی نمیکند. او حرفهایی زد تا نشان دهد مظلومیت نکونام را درک میکند. او تمام قد کنار نکونام ایستاد تا به مدیران فوتبال و ورزش ما بگوید فقط برای زنده قهرمانان ارزش قائل نشوند.
دایی گفت قهرمانان تا زمانی که قدرت افتخارآفرینی دارند برای مدیران محترم هستند و وقتی به سن بازنشستگی میرسند، ارزش خود را هم برای مدیران از دست میدهند. به زعم دایی (که حقیقت را هم گفت)، نکونام غریبانه از فوتبال خداحافظی کرد تا فوتبال ایران منتظر ورود یک مربی ششدانگ و حرفهای باشد؛ اما در این میان نقش مدیران ورزش و فوتبال چه بود؟ دایی آمد؛ اما او وظیفهای نداشت. کاش آنها که مدیون جواد بودند به وظیفهشان عمل میکردند. کاش جواد را در این روز آخر اینقدر تنها نمیگذاشتند. البته نکونام هنوز یکی از عناصر تعیینکننده فوتبال ماست و آینده مربیگری در کشورمان محسوب میشود. او سالها باید در فضای فوتبال ما نفس بکشد.
امید توفیقی
ورزش
گفت و گو
