بیماری روانی اصطلاحی گسترده برای توصیف طیف وسیعی از بیماری های روان پزشکی است که توانایی تفکر، احساس و رفتار شخص جهت عملکرد مناسب در زندگی روزمره را مختل می کند.
کد خبر: ۹۲۲۳۵
فرد بیمار معمولا رفتارها و صحبت های غیرطبیعی دارد و فعالیت های جسمی و روانی او به حدی دچار اختلال می شود که باعث ایجاد اختلال در فعالیت های فردی و اجتماعی فرد می شود. چنین فرد بیماری معمولا از بیماری خود ناآگاه است و خود را فرد سالمی می داند.
امروزه با توسعه روشهای موثر در درمان برخی از اختلالات روانی که در گذشته قابل درمان نبودند، استفاده از دارو در درمان بیماری های روانی به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.
داروهایی که روی ذهن و فکر فرد اثر می گذارند داروهای روان گردان نامیده می شوند که در سه گروه ضد روان پریشی، ضد اضطراب و ضد افسردگی قرار دارند.
استفاده از داروهای ضد روان پریشی یا آرام بخش به موازات این که برای بسیاری از بیماران زمینه ای را فراهم آورده است تا در محیطی خارج از آسایشگاه های روانی ، زندگی عادی خود را در پیش گیرند، عوارض جانبی داروها را نیز به همراه خواهد داشت.
افزایش میزان قندخون که بیماری قندخون نام دارد یکی از شایع ترین عوارضی است که در افرادی که از داروهای ضد روان پریشی استفاده می کنند، قابل تشخیص است ، و این در حالی است که اغلب این بیماران از بروز چنین عارضه ای که علایم ظاهری مشخصی به همراه ندارد، ناآگاه و بی خبرند.
در تحقیقات انجام شده در یک دوره زمانی دو ساله ، محققان میزان قندخون گروهی از افراد را که از داروهای ضد روان پریشی بخصوص مانند کلوزاپین ، ریسپریدون ، اولانزاپین و کوماپین استفاده می کردند مورد بررسی قرار دارند.
آزمایش های انجام شده نشان داد میزان قندخون بعضی از افراد در حد طبیعی قرار دارد در حالی که در خصوص گروهی از افراد میزان قندخون بالاتر از حد طبیعی و در مورد تعداد کمی از آنها در حد بسیار بالایی گزارش شد.
از آنجایی که افراد شرکت کننده در این آزمایش از لحاظ نژاد، سن ، شاخص وزن بدن و بررسی تشخیصی روان پزشکی تفاوت قابل توجه و معنی داری با هم نداشتند، پس عامل دیگری می بایست وجود داشته باشد که بر روند نتایج آزمایش تاثیرگذار است.
در نتیجه نوع داروی ضد روان پریشی تجویز شده در مورد این بیماران مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. محققان دریافتند اغلب بیمارانی که از داروی کلوزاپین استفاده کرده اند به بیماری قندخون مبتلا شده اند.
همچنین محققان در بررسی هایی که به صورت دوره ای و در فواصل زمانی معین در مورد گروه وسیعی از بیماران روانی غیربستری به عمل آورده اند، به نتایج چشمگیری در تایید نظریه خود دست یافتند. آنها دریافتند که از هر سه بیمار روانی تحت درمان از طریق داروهای ضد روان پریشی ، حتی در صورتی که میزان قندخون آنها آزمایش نشده باشد، یک نفر عوارض قابل تشخیص و ظاهری خاصی را که ناشی از نحوه سوخت و ساز قندخون است ، نشان خواهد داد. به هر حال همواره عوارض جانبی و ناخواسته ای به همراه اثر درمان کننده داروها وجود دارند که اغلب اجتناب ناپذیرند.