اما در حقیقت مقصر اصلی فرد دیگری است. هواداران باید از فردی ناراحت باشند که قرارداد را امضا میکند. رامین رضاییان بندی در قرارداد خود داشت که به او اجازه میداد «در صورت عدم رضایت از پرسپولیس» از این تیم جدا شود. این چگونه شرطی است؟ چرا بازیکن به خود اجازه میدهد چنین شرط و شروطی برای باشگاه بگذارد و چرا باید باشگاه بزرگی مانند پرسپولیس با این همه هوادار زیر بار چنین شرطی برود؟ در سالهای اخیر دیده بودیم که بازیکن و مربی برای باشگاه شرط بگذارند که مالیاتشان را باشگاه بدهد؛ اما ندیده بودیم بندی باشد که هر زمان دلشان خواست جدا شوند. پس باشگاه و حق و حقوق هوادارانش چه میشود؟ اگر مدیران باشگاهها یک ساعت خود را جای هواداران بگذارند، به هیچ عنوان زیر بار شروط ترکمانچایی نمیروند. آنها این گونه ناز بازیکن را میخرند چون بازیکن را خیلی بزرگ فرض میکنند. کاش مدیران ما، قاطعانه برخورد میکردند تا باشگاهها به دلیل تصمیمهای نادرست آنها اینقدر ذلیل نمیشدند.
رضا پورعالی
ورزش
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....