فینال‌های دراماتیک

با این حال، بازی آخر حکم فینال را داشت. برزیل میزبان با یک تساوی قهرمان جام‌جهانی می‌شد و اروگوئه برای قهرمانی حتما باید برنده می‌شد. برزیل گل او را زد، اما در نهایت این اروگوئه بود که بازی را 2 بر یک برد و قهرمان جام‌جهانی شد. گل‌های خوان شیافینو در دقیقه 66 و آلسیداس گیگیا در دقیقه 79 در حالی فیروزه‌ای پوشان اروگوئه را قهرمان جام کرد که نزدیک به 175 هزار تماشاگر در ورزشگاه ماراکانا حضور داشتند و عمدتا طرفدار تیم ملی برزیل بودند.

در تاریخچه فینال‌های یورو و جام‌جهانی، دو بار دیگر تیم میزبان با شکست در بازی نهایی از بردن جام قهرمانی محروم شد. یک‌بار در جام‌جهانی 1958 و دیگری هم در یورو 2004.

مورد آخر برای هواداران فوتبال خاطره‌ای روشن است. اشک‌های کریستیانو رونالدوی جوان و قهرمانی شگفت‌انگیز یونان در شرایطی که پرتغال میزبان یورو بود و ستاره‌هایی چون کاروالیو، دکو، فیگو، پائولتا، کاستا، گومش، فریه را و رونالدو را در ترکیب خود داشت، یکی از فینال‌های دراماتیک یورو را رقم زد. یونان با یک گل،‌ پرتغال را برد و در حضور 62 هزار تماشاگر ورزشگاه ده لوز شهر لیسبون جشن قهرمانی گرفت.

در فینال جام‌جهانی 1958 نیز سوئد میزبان در حضور 51 هزار تماشاگر سوئدی حاضر در ورزشگاه راسوندا 5 بر 2 مغلوب برزیل شد. البته آن شکست برای میزبان ناکامی نبود، چراکه برزیل با کاپیتان بلینی، زیتو، دیدی، گارینشا، زاگالو، واوا و پله یکی ار قوی‌ترین تیم‌های تاریخ بود.