لاغر دوست‌داشتنی

بازیگران بی‌همتایی که بدون شک بهترین زوج کمدین تاریخ هستند و زوج‌های بعدی همچون جری لوئیس و دین مارتین یا بود ابوت و لو کاستلو یا باب هوپ و بینگ کرازبی، درفاصله بسیار بیشتری از این دو ایستاده‌اند. لورل و هاردی پیش از این که به هم برسند، هرکدام پیشینه بازیگری در سینما داشتند، اما سال 1921 و با فیلم «سگ خوشبخت» بود که نخستین همکاری این بازیگران اتفاق افتاد. البته کمی طول کشید که آنها را با شکل و شمایل و ویژگی‌های شخصیتی بامزه شان ببینیم. «شلوار پوشاندن به فیلیپ» در 1927 را می‌توان اولین همکاری رسمی آنها محسوب کرد که سه دهه دوام آورد. لورل و هاردی، عموما در فیلم‌ها نقش دوستان بیچاره و بدبختی را بازی می‌کردند که بدبیاری‌هایشان تمامی نداشت و خودشان هم با ناشی‌گری ذاتی و دست و پاچلفتی، اندک روزنه‌های امید را کور می‌کردند. در این میان لورل لاغراندام، سهامدار اصلی این بلاهت مشترک بود و هاردی بظاهرخردمندتر باید خرابکاری‌های یار غارش را رفع و رجوع می‌کرد. امروز تولد لورل است، اما پس چرا ما داریم از هاردی هم حرف می‌زنیم؟ خب، بدیهی است که این مساله ناشی از قدرت ترکیبی آنها ناشی می‌شود و این دو به قدری در باهم بودن درخشان عمل کرده‌اند که کمتر کسی سراغی از هویت فردی و مستقل آنها می‌گیرد. قطعا لورل بدون هاردی چیزی کم داشت و هاردی هم بدون لورل، یارای خودنمایی نداشت. هاردی با این که دو سالی کوچک‌تر از لورل بود، اما در 1957 و در 65 سالگی درگذشت و لورل را تنها گذاشت. پس از رفتن هاردی، لورل هم از دنیای بازیگری خداحافظی کرد. لورل پس از مرگ رفیقش چنان به هم ریخت که حتی نتوانست در مراسم خاکسپاری او شرکت کند، اما هنوز آن قدر شوخ طبع بود که دلیلش را به مردم بگوید: «اُلی خودش درک می‌کند.» این میزان از کمدی حتی تا مرگ لورل در 1965 و در 74 سالگی هم ادامه داشت. وقتی وصیت نامه او را برای خواندن باز کردند، نوشته بود: «اگر کسی در مراسم درگذشت من گریه کند، دیگر با او حرف نمی‌زنم.» حرف زدن از لورل و هاردی در ایران بدون اشاره به صداهای ماندگار حسن عباسی (لورل) و عزت‌الله مقبلی (هاردی) مطمئنا ناقص خواهد بود که سهم ویژه‌ای در بامزه تر جلوه دادن این شخصیت‌ها برای ما داشتند. امروز بیش از 50 سال از مرگ لورل و هاردی می‌گذرد، اما هنوز هم خیره نگاه کردن‌های هاردی به دوربین و سرخاراندن، مثل بچه گریه کردن و تکان دادن گوش‌های لورل از یادمان نرفته است.

علی رستگار

فرهنگ و هنر