حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
جان درموت رئیس منطقه ای یونیسف درخاورمیانه بگذاریم کودکی کنند
گفتند رئیس منطقه ای یونیسف به ایران آمده تا به چند استان محروم سفر کند و پیگیر فعالیت های یونیسف در ایران باشد.
دکتر درموت ، مرد پرانرژی و امیدواری است که در 60سالگی هنوز در سفر است تا برای بهبود وضعیت کودکان و نوجوانان جهان کاری بکند. می گوید: «من می خواستم در توسعه بین المللی نقش داشته باشم» و برای همین است که فعالیت در یونیسف را انتخاب کرده است.
شما برای چه به ایران آمدید؛
هدف اصلی ، بررسی وضعیت کودکان در استان های محروم ایران بود؛ استان هایی مثل هرمزگان و سیستان و بلوچستان.
آمدم ببینم وضعیت سلامت و تغذیه و آموزش بچه ها در این مناطق ، بخصوص وضعیت دختران چگونه است. ما در این استان ها فعالیت های زیادی داشته ایم تا وضعیت شان را بهبود ببخشیم.
مثلا در میناب هرمزگان برنامه هایی از 2سال پیش شروع شده بود که همچنان در حال پیگیری است.
اولویت های یونیسف برای کودکان و نوجوانان در مناطق تحت نظارت شما و ایران چه چیزهایی است؛
اصولا اولویت های یونیسف جهانی است ، اما در مجموع یونیسف منابع خود را در 5زمینه اولویتی به کار می گیرد. اولینش تلاش برای تکمیل آموزش ابتدایی با کیفیت متوسط برای تمام دختران و پسران است که آموزش دختران با تاکید بیشتری موردنظر است.
مساله دوم تلاش برای رشد و تکامل همه جانبه کودکان خردسال که با عنوان IECD، درحال اجراست. دراین برنامه شرایط زیربنایی سلامت یک کودک که ضامن تحقق بقیه حقوق اوست ، فراهم می شود.
تلاش برای ایمن سازی «فراتر» از تمام کودکان در مقابل بیماری ها و معلولیت ها، از اولویت های دیگر ماست که از طریق واکسن ها و مکملها به کودکان می رسد.
اولویت دیگر ما جلوگیری از انتقال عفونت HIVو بیماری ایدز است که در حال حاضر هیچ منطقه ای از آن مصون نیست.
اولویت پنجم ما حمایت از کودکان و نوجوانان در مقابل خشونت ، آزار، سواستفاده و تبعیض است.
با در نظر گرفتن این اولویت ها فکر می کنید موانع اصلی شما در راه رسیدن به این هدفها چیست؛
موانع با توجه به وضعیت کشورها متفاوت است. در کشورهای فقیر، مساله اصلی پول است ؛ اما در کشورهایی نظیر ایران ، مساله اصلی چیزهای دیگر است.
موانع فرهنگی و بوروکراتیک و عدم همکاری گروهها مشکل اصلی کشورهایی نظیر ایران است. به هرحال منابع مالی را می شود به طریقی تامین کرد، اما بر طرف کردن موانع فرهنگی واداری به زمان نیاز دارد.
در بخشی از صحبت تان روی آموزش دختران تاکید کردید. با توجه به وضعیت خاص دختران ایرانی و موانع فرهنگی خاصی که در استان های محروم ایران درباره آنها وجود دارد، هدف از این تاکید و راهکارهای یونیسف درباره آن چیست؛
از نظر ما، آموزش کیفی دختران یعنی آموزش کیفی پسران ، آموزش دختران به خود آنها و فرزندان آینده آنها کمک می کند.
اگر به دختران آموزش داده شود درصد آسیب آنها در دوران بارداری و زایمان کمتر می شود. فرزندان آنها سالم تر خواهند بود و درآمد خانواده هم بیشتر می شود.
تصور کنید اگر در همان مناطق محروم ، با توجه به ویژگی های فرهنگی ای که دارند، زنان آموزش دیده فرصت کار پیدا کنند، آن هم مثلا کار در حوزه تدریس و آموزش ، آموزش همه کودکان تحقق پیدا می کند، یعنی این خودش فرصت شغلی ایجاد می کند، درآمد خانواده را بالا می برد و موقعیت اجتماعی زنان را تثبیت می کند.
به شکل عملی درباره دختران چه فعالیت هایی انجام شده است؛
یک کار ما این است که ببینیم آیا اصلا ثبت تولد دختران در مناطق محروم صورت می گیرد یا نه. در مرحله بعد بررسی می کنیم که آیا آنها می توانند به مدرسه بروند یا خیر و در صورت ورود به مدرسه تا چه حد امکان ماندن در مدرسه را دارند.
از نظر فرهنگی مشکلی در این زمینه ندارید؛ خانواده ها چه برخوردی با این مساله می کنند؛
مشکل که البته وجود دارد. ما سعی می کنیم اول رفتار مردم را تغییر دهیم. اگر والدین تغییر کنند، بچه ها هم تغییر می کنند.
این حرف شما تا چه حد عملی است؛ در کشورهایی نظیر کشورهای تحت پوشش شما معمولا قدرت فرهنگهای بومی و محلی خیلی زیاد است.
همین طور است ، اما ما معتقدیم اگر فرصتهای جدید ایجاد شود، فرهنگ هم تغییر می کند. هر کشوری مسائل خاص خودش را دارد، اما اگر فرصتهای تازه در این کشورها ایجاد شود، مردم هم خود را با آن تطبیق می دهند.
می شود در این مورد یک مثال بزنید؛
مثلا ما می گوییم آموزش جزو اولویت هایمان است. اگر کار وجود نداشته باشد، هیچ خانواده ای بچه اش را مدرسه نمی گذارد. گاهی آموزش فرصت کار ایجاد می کند، اما این تضمینی نیست.
ما معتقدیم اگر به دختران آموزش بدهیم ، بعد آنها را به سمت فرصتهای شغلی خاصی مثل تدریس سوق بدهیم ، فرهنگ منطقه هم با این جریان رشد می کند و هماهنگ می شود.
ابزار شما برای ایجاد چنین تغییراتی چیست؛
ما از همه ابزارهای ممکن استفاده می کنیم. از فعالیت NGOها گرفته تا رسانه ها، برگزاری کنفرانس ها و برنامه های تبلیغاتی ، در مجموع رسانه ها نقش برجسته تری دارند.
فعالیت هایی که انجام می دهید، از چه مرجعی پیگیری می شوند؛
به هر حال جای امیدواری است که ما پیمان نامه جهانی حقوق کودک داریم و کشورهای زیادی به آن پیوسته اند. کشورهایی که به این پیمان نامه پیوسته اند هر 5سال یک بار باید گزارش بدهند و از طریق این گزارش ها می شود وضعیت کشورها را با هم مقایسه کرد.
آقای دکتر! در ایران درباره ایدز و اعتیاد چه کارهایی انجام داده اید؛
میان ایدز و اعتیاد ارتباط مستقیمی وجود دارد. پیشرفت در این زمینه احتیاج به آموزش همگانی دارد. مساله اعتیاد بسیار وسیع است و تنها از عهده یونیسف برنمی آید. سازمان های دیگر هم باید در این زمینه با ما همراه شوند. درواقع بسیاری از فعالیت های یونیسف به همین شکل انجام می شود.
در مورد گرسنگی کودکان هم ما تنها بخشی از نهادهایی هستیم که در این مورد کار می کنند. در حال حاضر هم ایدز یکی از مهمترین تهدیدات در مقابل تحقق حقوق کودکان است که فقر، سوئتغذیه ، نابرابری جنسیتی و بهره کشی جنسی را هم تشدید می کند.
مساله سواستفاده جنسی در ایران چقدر جدی است؛
خوشبختانه این مساله که به شکل استثمار کودکان در امور جنسی جلوه می کند در ایران خیلی برجسته نیست. کشورهایی مثل امارات و سودان و آفریقای شمالی در این زمینه بیشتر مشکل دارند؛ البته آمارهای ما هم در این زمینه چندان آکادمیک نیست.
خودتان در مجموع وضعیت ایران را چطور ارزیابی می کنید؛
من خیلی دوست داشتم ایران را ببینم. به نظرم ایران برای حفظ حقوق کودکان محیط مناسبی است ؛ اما باید در این زمینه بیشتر فعالیت کند و موانع را از سر راه بردارد.
اصولا منابع مالی شما از کجا تامین می شود؛
ما چیزی به عنوان بودجه یا منبع مالی تعیین شده نداریم. درواقع فعالیت های یونیسف تنها از طریق مشارکت های خیرخواهانه مردم دنیا تحقق پیدا می کند و داوطلبانه است.
به نظر شما که سالها برای بچه ها فعالیت کرده اید، مهمترین مساله بچه های امروز جهان چیست؛
مهمترین مساله آنها زندگی و حق حیات است. بیشتر بچه ها در مناطق محروم آنقدر زنده نمی مانند که خود بچه داشته باشند.
آنها غذا ندارند، به تحصیل و سلامت دسترسی ندارند. کودکی کردن برای آنها اصلا ممکن نیست ، چون اصلا زنده نمی مانند.
و برای بچه های دنیا چه آرزویی می کنید؛
هدف نهایی ما سلامت و تحصیل بچه هاست. ما بچه های شاد و سالم و خانواده های شاد و سالم می خواهیم و همین آرزوی من هم هست.
نعیمه دوستدار 
گفت و گو
