ولادت شیخ بهایی
17محرم 953 قمری ، عزالدین حسین عاملی از بزرگان جبل عامل صاحب فرزندی شد به نام بهاالدین محمد که بعدها به شیخ بهایی لقب یافت.
دیری نگذشت که عزالدین حسین به خاطر وسعت دانشش به هرات دعوت شد و تربیت ولیعهد شاه طهماسب صفوی را برعهده گرفت و پس از مدتی همراه بهائالدین به زیارت خانه خدا رفت ولی در راه بازگشت ، درگذشت و بهاالدین به تنهایی رهسپار قزوین شد. بهائالدین در بسیاری از علوم مانند هیئت ، نجوم ، ریاضیات ، تفسیر قرآن ، علم حدیث ، فقه ، اصول ، ادبیات فارسی و عربی ، طب و مهندسی تبحر داشت و در همه آن رشته ها کتابهایی را نوشت و آثار و ابنیه ای را در اصفهان به وجود آورد که همچنان پس از قرنها زینت آن شهر است.
او همچنین اولین کسی است که یک دوره فقه غیراستدلالی به صورت رساله عملیه به زبان فارسی نوشت و آن کتاب ، همان «جامع عباسی» معروف است.
شیخ در زمان حیات خویش به تربیت شاگردان بسیاری پرداخت که بعضی از آنها عبارتند از: ملاصدرا، ملامحمدتقی مجلسی اول (پدر مجلسی دوم ، صاحب کتاب بحارالانوار)، فیض کاشانی (صاحب تفسیر صافی) و... شیخ بهایی در سال 1030یا 1031هجری قمری در اصفهان وفات یافت و طبق وصیت نامه پیکر او را با تجلیل فراوان به مشهد مقدس منتقل کردند و در مسجد گوهرشاد به خاک سپردند.
گفت و گو
