زن مکزیکی در بیابان

قوم سری، کشاورزانی کوچ‌نشین بودند. برای من این عکس نشان‌دهنده انتقال زندگی سنتی آنها و چگونگی تغییر این زندگی به وسیله سرمایه‌داری بود. به‌عنوان مثال، آنها به جای چوب، خانه‌های خود را با آجر درست می‌کردند. از این موضوع خوشم می‌آمد که آنها استقلال داشته و سنت‌های خود را فراموش نکرده بودند، اما چیزهایی را از فرهنگ آمریکا گرفته بودند که به آن نیاز داشتند. آنها عقیده داشتند پول باعث بی‌عدالتی و خودمحوری می‌شود و نمی‌خواستند یک جامعه غیریکدست باشند.

روزی که این عکس را گرفتم، با گروهی همراه شدم تا ببینم تصاویر گذشته این قوم کجا قرار دارد. در طول پیاده‌روی تنها یک عکس از این خانم گرفتم. من او را «زن فرشته» می‌نامم، زیرا به نظر می‌رسد که او می‌‌توانست از این صحرا پرواز کند. او با خود یک ضبط صوت حمل می‌کرد که افراد دیگر این قوم آن را در ازای دادن صنایع دستی خود از آمریکایی‌ها گرفته بودند؛ این ضبط به او کمک می‌کرد موسیقی مکزیکی گوش کند.

زمانی که از پونتا چوئکو برگشتم، عکس‌ها را ظاهر کردم، اما اصلا توجهی به این عکس نداشتم. سپس سردبیر مرا دید و در مورد آن سوال پرسید. اگرچه همیشه با دقت و آگاهی کامل عکس‌هایم را می‌گیرم، اما گرفتن این عکس را یادم نمی‌آمد. به همین دلیل به عکس مورد علاقه من تبدیل شد: هدیه‌ای از دل صحرا که من را متعجب کرد.

به پونتا چوئکو برگشتم تا نمایشگاهی از قوم سری را برگزار کنم. افراد این قوم ابتدا استقبال خوبی نداشتند زیرا تمام عکس‌ها سیاه و سفید بود، اما در پایان هرکدامشان عکس‌های خود را گرفته و به خانه بردند؛ پس باید از آن خوششان آمده بود.

درباره عکاس

متولد سال 1942 شهر مکزیکو سیتی

تحصیلات: در مدرسه فیلم در دانشگاه ملی مکزیک

الگوها: جوزف کودلکا، دایان آربوس و کریستر استروم هلم

فراز: هر روز کار کردن و امید به گرفتن عکس‌های بهتر

فرود: تاکنون چنین لحظه‌ای را تجربه نکرده‌ام. عکاسی حکم آرام‌کننده روح را برای من دارد.

راوی: کارین اندرسون ـ گاردین

مترجم: حسین خلیلی