نمایشی که شیفته‌اش شدم

احمد ساعتچیان بازیگر این نمایش در آستانه اجرای این نمایش یادداشتی برای ما نوشته است:

«وانیک» از آن دسته نمایشنامه‌هایی بود که وقتی آن را خواندم شیفته‌اش شدم.زمانی که آقای سهراب سلیمی پیشنهاد بازی در نقش «وانیک» را به من دادند با خود گفتم از آن نقش‌هایی است که باید بازی کنم. شخصیتی تودار، کم‌حرف با درونیاتی پر از دغدغه‌های اجتماعی و صلح‌گرایانه.

بازی این نقش به دلیل کم‌تحرکی چه در گفتار و چه در حرکت، شیوه‌ای را می‌طلبید که بشدت لب مرز بود.

«وانیک» درحالی که شخصیتی اجتماعی است ولی در دنیای آدم‌های اطراف خود شریک نمی‌شود و سعی بر این دارد که دیدگاه خود را در زندگی به صورت عمل در آورد. «واسلاو هاول» با نگارش منحصر به فرد خود به زیبایی این شخصیت را خلق کرده است.

از ویژگی‌های درخشان این نمایش ترجمه روان آن است که توسط «علی امینی نجفی» صورت گرفته است. بر این باورم که بعضی از نقش‌ها در نمایشنامه‌های خودشان به بازیگر می‌گویندکه چگونه مرا بازی کن...

درنمایش «وانیک» جدا از خلق شخصیت‌ها توسط هاول، علی امینی با ترجمه خود کمک شایانی به نمایشی‌تر شدن اثر به زبان فارسی کرده و روانی گفتار متن به بازیگران نیز کمک فراوانی در ایفای نقش‌شان کرده است.

اکنون پس از 11 سال دوباره در قالب «وانیک» خواهم رفت، در این سال‌ها به تجربیاتم افزوده شده است و امیدوارم این نقش را با حفظ ساختار اصلی‌اش با رویکردی دیگر روی صحنه زنده کنم.

در کنار رضا مولایی دوست و هم بازی سال‌های دور و شیوا اردویی عزیز که اجرای دوباره «وانیک» از آرزوهایش بوده است.

از زحمات تمام کسانی که در به اجرا رسیدن دوباره این اثر تلاش کرده‌اند بسیار سپاسگزارم و در پایان یادی می‌کنم از زنده‌یاد جمشید لایق که در اجرای گذشته در کنار ما بود و بسیار از او آموختم و نیز محمدرضا جوزی عزیز که هرچه از دوستی و هنر بازیگری‌اش بگویم، کم گفته‌ام.

احمد ساعتچیان