باستان‌شناسان تاریخ 7 هزار ساله تهران را تائید کردند

به گزارش جام‌جم، اکنون چند نفر از باستان‌شناسان پیشکسوت ایران با بررسی شواهد کشف شده در کاوش‌های این منطقه، صحت ادعای محققان را تائید کرده‌اند.

میرعابدین کابلی، باستان‌شناس پیشکسوت معتقد است سازه حرارت دیده در بالای محل دفن اسکلت نشان از آن دارد که این منطقه به طور یقین سکونتگاهی بوده که در آنجا زندگی جریان داشته و پخت و پز انجام می‌شده است.

کابلی با اشاره به این‌که این اسکلت بنابر شواهد، متعلق به زمانی است که مردگان را در کف اتاق‌ها دفن می‌کردند، می‌افزاید: گروه کاوش فقط یک گور را پیدا کرده است و در صورتی که حفاری‌ها ادامه یابد شاید بقایای معماری و گورهای دیگری هم آشکار شود.

کابلی با اشاره به فاصله هفت کیلومتری مکان کشف این اسکلت با تپه چشمه علی به خط مستقیم، اظهار می‌کند: به طور حتم در اطراف تپه چشمه علی محوطه‌ها و روستاهایی وجود داشته و هیچ بعید نیست محل مورد بحث از جمله چنین سکونتگاه‌هایی بوده است. او در پایان تأکید می‌کند: با شواهد موجود می‌توان به این نتیجه رسید که قدمت سکونت در محدوده‌ای که امروزه به تهران موسوم است به 7000 سال می‌رسد.

صادق ملک شهمیرزادی، متخصص باستان‌شناسی فلات مرکزی با سابقه چهل و چهار ساله پژوهش در این حوزه و دوران پیش از تاریخ نیز با اشاره به اهمیت کاوش‌های انجام شده در محدوده شهری تهران که سابقه استقرار را در حوزه جغرافیای شهری تهران به 7000 سال می‌رساند و تاکید بر ادامه این کاوش‌ها، چند دلیل عمده زیر را تائیدی بر درستی اظهارنظر کاوشگران برمی‌شمرد.

به گمان او، از منظر فرهنگی با توجه به یافته‌ها شامل آثار معماری، نوع تدفین و نوع سفال‌های به‌دست آمده، این آثار معرف فرهنگ پیش از تاریخ فلات مرکزی ایران است.

این باستان‌شناس دلیل دیگر را قدمت تخمین اسکلت می‌داند و عنوان می‌کند: نوع تدفین و سفال به‌دست آمده در کنار آن بر اساس مطالعات مقایسه‌ای و شناخت‌شناسی در ادبیات باستان‌شناسی در بازه زمانی ۶۲۵۰ تا۷۲۰۰ سال قبل قرار می‌گیرد، به همین دلیل بیشتر باستان‌شناسان عدد رند یا همان هفت هزار ساله را در نظر می‌گیرند.