می روم به طویله
پادشاهی شعری ساخت و بر ملک الشعرای دربار خویش خواند.
او گفت: شعر متوسط است و در خور قدر پادشاه نیست.
ملک بر آشفت و امر کرد او را در طویله به آخور بستند. پس از چند روز شفاعت کردند و شاه او را عفو کرد.
مدتی بعد شاه شعری دیگر سرود و به ملک الشعرا داد و گفت: بنگر نیک است؟
ملک الشعرا بخواند و به شتاب راه در پیش گرفت.
پادشاه گفت: کجا می روی؟
گفت: به طویله .
منبع: امثال و حکم دهخدا، ج4،ص1776
{$convert_old_media}
گفت و گو
دکتر همایون: حضرت فاطمه (س) الگویی بی‌بدیل برای نقش‌آفرینی بانوان در عرصه تمدن‌سازی هستند
حضرت زهرا (س)؛ محور یک روایت تمدنی
رئیس مرکز آمار ایران در گفت‌وگوی اختصاصی با روزنامه «جام‌جم» تشریح کرد
سرشماری بدون مراجعه عمومی
