بدون ورزش هرگز!

آرمسترانگ که غلبه اش بر بیماری سرطان و سپس رکوردشکنی هایش در توردوفرانس از بزرگترین دستاوردهای تاریخ ورزش جهان توصیف شده است ، اعتراف می کند این فتوحات عظیم حتی در بزرگترین رویاهای وی جای نداشته است.
«من یک دوران ورزشی فوق العاده را پشت سر نهادم. این یک نعمت است که 14سال در اوج رکاب بزنید و در معتبرترین تورنمنت ورزشتان این همه اول شوید. همسو با آن چنان جوایز و پولی را تصاحب کرده ام که خوابش را نمی دیدم و به لطف آن زندگی من و خانواده ام تا پایان عمر تامین است.»
حریفان او هر چه باشند و چه ضعیف و قوی و هر آینده ای برایشان متصور باشد، آرمسترانگ معتقد است با 34ساله شدن زمان کناره گیری او رسیده بود و طبیعت و جبر زمان به نفع او کار نمی کرده است.
«هرگز نمی توانید حدس بزنید سال بعد چه اتفاقی می افتد و چه چیزی در انتظارتان است. وقتی سنتان بالا می رود، همیشه این احتمال قوت می گیرد که یک جوان تر بدبختتان کند و شما یک قدم بلند به سمت عقب بردارید. من حتی در این اندیشه بودم که پس از قهرمانی ششم خود بار و بنه را ببندم و بروم اما ناگهان مساله پیوستن به تیم دیسکاوری پیش آمد و طبق قرارداد فی مابین صاحب تعهداتی شدم. سال پیش از شکستن رکورد پیروزی در دور فرانسه بهره های مالی زیادی می بردم ، اما امسال بابت قهرمانی هفتم به طور خاص نه.
چیز خاصی به من داده نمی شد و فقط انگیزه شخصی ام و چیزی که در ارتباط با دیسکاوری توضیح دادم مرا به میدان کشید.»


سوال منطقی

همه می پرسند چرا آرمسترانگ با برتری عظیمی که امسال به نمایش گذاشت ، باز می خواهد کناره گیری کند. آیا یک سال اضافی ماندن در صحنه براحتی برای او امکان پذیر نبود؛
هر دو قهرمانی وی طی 2سال اخیر با راحتی و اقتدار بیشتری در قیاس با قهرمانی قبلی وی به دست آمد و با این حساب ، این سوال بسیار منطقی می نماید. آرمسترانگ اصلا به این فکر نمی کند که فردا و فرداهای بعد که در صحنه نیست چه کسی قهرمان خواهد شد.
«این که با فاصله زیادی نسبت به رقبا اول شدم ، اتفاق بسیار شیرین و خوبی است ، اما درست نیست سال بعد به رکابزن قهرمان بگویید اگر آرمسترانگ در صحنه حاضر بود، هیچی نمی شدی از این حرفها و طرز نگرشها دست برداریم. بگذار کسی که شایسته است قهرمان شود و پیروزی او را زهر نکنیم. او باید راحت باشد و قدرتش را نشان بدهد.»


اوله ریش یا باسو

اما چه کسی قهرمان می شود؛ مدعیان اصلی همان ها هستند که پیشتر نامشان آمد و همین طور پائولو ساوولولی ایتالیایی ، اما اگر نظر آرمسترانگ را بخواهید، فرد منتخب و قهرمان یا اوله ریش آلمانی خواهد بود یا باسوی ایتالیایی «یان فوق العاده است ، چه به لحاظ ورزش و چه از نظر ورزشی اجتماعی و انسانی. من همیشه گفته ام او هولناک ترین حریف هر کسی است و گمان نکنید تعارف و شوخی می کنم یا قصد بزرگ نمایی دارم.
معتقدم او می تواند تور را سال بعد ببرد و حتی سال بعد از آن نیز چنین کند. با این حال او باید عاقل تر از آن باشد که تا به حال دیده ایم. او قدری اضافه وزن دارد، گاهی تمرکز ندارد. تمریناتش هم کافی نیست. اگر اینها را حل کند قهرمانی از آن او خواهد بود. 10روز اول تور بسیار مهم است.
در آن زمان باید بسیار حساب شده و درست عمل کنید و کل سرنوشت تان تا پایان رقابت ها در همان روزها مشخص می شود. او در این زمینه خاص ، خوب نیست. قصد انتقاد از او را ندارم اما اگر در تیم ما بود، این مساله را بصراحت به او می گفتم. گوشزد می کردم نظمش را بیشتر کند.»


من هوادار هستم

و سالهای بعد؛ «منکر توان جوانترها نیستم ، آنها هر روز پر قدرت تر و من هر روز پیرتر خواهم شد اما به شما قول می دهم باز اخبار این رشته را تعقیب و شرایط را بررسی کنم.
من یک هوادار سرسخت این رشته و دوستدار ورزشم و امکان ندارد دوچرخه سواری را رها کنم. اگر چنین کنم ، زندگی را رها کرده ام.»

مترجم: وصال روحانی