خجالت و شرم

بدون هیچ تلاشی از جانب تیم میزبان. واقعا شگفت‌انگیز بود. نه شوری، نه علاقه‌ای و نه تعصبی! شما حتی اگر بخواهید مقابل مدافعانی از تیم نونهالان بازی کنید مطمئن باشید از جانب این تیم نونهالان به چالش کشیده خواهید شد. چه کسی مقصر است؟ شاید یافتن مقصر در این شرایط کار ساده‌ای باشد، اما در این ناکامی لوئیز فلیپه اسکولاری، سرمربی سله‌سائو بیشترین تقصیر را داشت. او داوید لوئیز را به عنوان کاپیتان تیمش در غیاب تیاگو سیلوا برگزید؛ او بازوبند کاپیتانی را به یکی از نامنظم‌ترین مدافعان کنونی دنیا تعارف زد. خب. قبل از بازی همه پیش‌بینی چنین حرکتی را داشتند ولی لوئیز کاپیتان شایسته‌ای نیست. اسکولاری تیمی را به مصاف ژرمن‌ها فرستاد که از تصاحب توپ و مالکیت عاجز بود. او برای دفاع تیمش کسی را فرمانده کرده بود که هنوز نمی‌داند حرکت کردن بی‌هدف و خالی کردن پست بازی با جابه‌جایی موثر و کارآمد متفاوت است. تغییر فاز و منطقه بازی باید به گونه‌ای منطقی و مطمئن صورت گیرد. نه آن گونه که ما در برابر آلمان تماشا کردیم. از منظر تاکتیکی بازی برزیل در برابر مجموعه یوگی لوف یک هرج و مرج تمام‌عیار بود. یک فاجعه! مارسلو در تمام بازی تنها به فکر نشان دادن توانایی‌های خود در فاز هجومی بود. بدون هیچ برنامه و نقشه درستی به جلو می‌رفت. دانته بدون هیچ هماهنگی کنار داوید لوئیز قرار گرفته بود.

داوید لوئیز به طور مسخره‌ای پست خود را ترک می‌کرد تا مثلا با یک بازی شناور در فاز هجومی موثر باشد. نتیجه‌اش چه شد؟ شکست تحقیرآمیز که همه چیز آن از خط دفاعی شروع شد. تیم‌های خوب همیشه از خط حمله دفاع می‌کنند. برزیل تیم خوبی نیست. واقعا هم نیست. به عملکردشان بنگرید! به عنوان نمونه همین فرد! واقعا اسکولاری چه فکر می‌کند که پیراهن برزیل را به فرد داده است. او لیاقت این لباس را ندارد. به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای و کسی که سال‌ها گلزنی کرده باید بگویم فرد بیش از یک مهاجم متوسط رو به پایین نیست. به کنترل توپ یا لمس اولیه‌اش بنگرید. بازی با پای او فاجعه است. آمار گلزنی‌اش هم که اصلا تعریفی ندارد. در ضمن به تلاش و دویدن او برای تصاحب توپ دقت کنید. هیچ فشاری روی حریف برای مالکیت آن نمی‌آورد. هالک هم بهتر از او نیست و تنها بی‌هدف به این طرف و آن طرف می‌رود. در خط میانی، برنارد و اسکار در طول مسابقه با نشان دادن پرچم سفید تسلیم حریف شده بودند. کافی است عملکرد کلوزه را با فرد مقایسه کنید. او رکورد جام جهانی را از نظر گلزنی به نام خود ثبت کرد. کلوزه ورای یک گلزن است. او تلاش قابل ستایشی برای موفقیت تیمش انجام می‌دهد و مقایسه عملکردش با مهاجمان برزیل تنها یک شوخی است. مولر نیز دیگر فوتبالیست بزرگ این تیم است که دوست دارم در خط حمله کنار او بازی کنم. شیفته دویدن‌های بی‌امان او هستم. یک فوتبالیست صاحب کلاس که در جام جهانی بهترین است. باید در آخر عنوان کنم که اگر بازیکنان برزیل، نیمی از قابلیت‌های خود را نشان می‌دادند اکنون این کشور عزادار نبود!

تونی کاسکارینو / مهاجم سابق تیم ملی ایرلند