جام مهاجمان

ماحصل این تفکر هم می‌شد مسابقاتی کم گل و تعداد تساوی‌هایی قابل توجه. در این جام اما شرایط به شکل دیگری شد. کاستاریکا را دیدیم که مقتدرانه مقابل بزرگان قد علم کرد. شاهد درخشش بلژیک بودیم که با شایستگی تا مرحله یک‌چهارم نهایی بالا آمد یا شیلی که انصافا نمایشی دلپذیر ارائه کرد و فقط به حکم بی‌رحمی فوتبال از جام خداحافظی کرد. در جام بیستم دیگر خبری از ترس نبود. بازی تدافعی هم دیدیم، اما بسیار برنامه‌ریزی شده‌تر و هوشمندانه‌تر. خبری از ضد فوتبال نبود و این مسأله در تهاجمی شدن جام نقش بسزایی ایفا کرد.

یکی از نقاط مثبت جام جهانی 2014 که باعث زیباترشدن مسابقات شده، آمادگی مطلوب مهاجمان بود. افرادی همچون مسی، جیمز، کلوزه، روبن و سایرین بسیار خوب قدر موقعیت‌ها را می‌دانستند و علاوه بر آن، خودشان خلق موقعیت هم می‌کردند. به همین دلیل آمار گل‌های جام‌جهانی بمراتب بیشتر از دوره قبل شده است. هر چند نمایش دروازه‌بانان هم عالی بود، اما می‌توان جام بیستم را جام مهاجمان نامگذاری کرد.

ایرج دانایی فرد / زننده اولین گل ایران در جام‌جهانی