عباسی که تجربه حضور در مجموعههای دار و ندار و شکر پنیر را هم در کارنامه دارد، درباره دلیل اقبال مردم به سریالهای طنز میگوید: مردم به دنبال برنامههایی هستند که نگاه انتقادی داشته باشد. تجربه نشان داده آنها کارهای شعاری را پس میزنند و برعکس به برنامههایی که نگاه انتقادی به مسائل دارد توجه نشان میدهند. ریتم برنامه در کارهای طنز تند است و داستان زود پیش میرود در صورتی که کارهایی که طولانی هستند و بیدلیل داستان را کش میدهند با شکست مواجه میشوند.
او درباره ضعف کارهای طنز هم میگوید: ما کمدی ساز کم داریم و کسانی که قبلا در ژانرهای دیگر فیلم میساختند سراغ ساخت سریالهای کمدی آمدهاند. حتی در دانشگاه و آموزشگاهها هم اصول طنز تدریس نمیشود و بنابراین در پرورش کمدیساز با مشکل مواجه هستیم. به علاوه بازیگران در کارهای طنز چندان متکی به متن نیستند و بهصورت بداهه برخی از دیالوگها را میگویند و این خود باعث میشود کار با شکست مواجه شود و بیننده را نخنداند. خنداندن مردم و کارگردانی کارهای طنز سخت است.
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)