حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ساخت فناوریهای هوشمندی که تاریخ مصرف دارد
امروزه همه جا صحبت از ابزارهای اینترنتی است و در این میان از جمله موضوعاتی که به بحث داغ محافل تبدیل شده میتوان به لامپهای هوشمندی اشاره کرد که هنگام بارندگی بنفش میشوند یا سنسورهای حساس به دود که هشدارهای الکترونیکی میفرستند و نیز مسیریابهایی که شبکه اینترنت خانگی را پوشش میدهند، اما آنچه کمتر مورد توجه قرار گرفته طرح این پرسش است که چرا نباید فناوریهای هوشمند را طوری برنامهنویسی کنیم که تاریخ مصرف داشته باشند.
این پرسش را دن گیر، مأمور ارشد امنیت اطلاعات شرکت این ـ کیو ـ تل مطرح میکند. وی به شمار فزاینده ابزارهایی اشاره میکند که مدتها از آخرین به روزرسانی آنها گذشته و در معرض خطر حمله هکرها قرار گرفتهاند. گیر معتقد است که هنوز به توانایی طراحی سیستم عاملهای بدون نقص دست پیدا نکردهایم، در نتیجه هکرها میتوانند با شناسایی مسیرهای قابل نفوذ امنیت فضای مجازی را تهدید کنند. وی تأکید میکند که اگر قرار است به تولید فناوریهای هوشمندی که انتظار میرود از کامپیوترهای خانگی یا تلفن همراه بیشتر عمر کنند ادامه دهیم، باید راه چارهای بیندیشیم تا ابزارهایی از قبیل سطل زبالههای اینترنتی بعد از مدت مشخصی که از آخرین به روزرسانی آنها گذشت خود به خود از کار بیفتند وگرنه با یک کابوس امنیتی روبهرو خواهیم بود.
پژوهشگران پس از بررسی آسیبپذیریهای امنیتی دریافتند که مشکل امنیت اطلاعات تا مدتها پس از عرضه نرمافزارهای اینترنتی ادامه دارد. نقایصی که گیر به آنها اشاره میکند به سادگی مرتفع نمیشود. جیم گتیس، طراح کلیدی سیستمعامل یونیکس و نیز برنامهنویس شرکت آلکاتل یوسنت میگوید که نباید این نرمافزارها را به حال خود رها کنیم. وی به ویندوز اکس پی و دیگر موارد مشابه اشاره میکند که دیگر از سوی شرکت سازنده پشتیبانی نمیشوند، اما هنوز کاربران بسیاری از آنها استفاده میکنند.
تعیین تاریخ مصرف برای فناوریهای هوشمند عملا ممکن نیست. او اذعان میکند که راهحلهای سادهتری هم وجود دارد؛ مثلا این که سیستم عاملها را طوری طراحی کنیم که به طور خودکار بهروزرسانی شوند یا حداقل از قابلیت ارتقای سختافزاری برخوردار باشند، اما همه این راهکارها تنها در صورتی مؤثر خواهند بود که شرکت سازنده پشتیبانی از محصولاتاش را قطع نکند. پیشنهاد نهایی وی ساخت نرمافزارهای متن باز است. نرمافزارهای متن باز زمینهای را فراهم میکند که میتوان در کد منبع آنها تغییر ایجاد و اشکالات احتمالی را رفع کرد. بنابراین وقتی یک محصول از رده خارج میشود، شرکت سازنده موظف است آن را به صورت یک نرمافزار متن باز ارائه دهد.
متأسفانه نرمافزارهای متن باز نیز علاج صددرصدی نیستند. میدانیم شرکتهایی نظیر مایکروسافت تمایلی به اجرای این ایده ندارند، اما فرض کنیم مایکروسافت متقاعد شد ویندوز اکسپی را به صورت یک سیستم عامل متن باز عرضه کند. مشکل اینجاست که در این صورت هم پیشرفت چندانی حاصل نخواهد شد، زیرا سالها طول میکشد کاربران چگونگی استفاده از این امکانات را یاد بگیرند و بتوانند مسیرهای امنیتی را تقویت کنند.
اما یک چیز کاملاآشکار است؛ این که اگر امنیت فضای مجازی را موضوع سادهای تلقی کنیم، به بحران امنیتی بزرگی که پیش رویمان است دامن زدهایم!
منبع: wired
گفت و گو
