تساوی، تساوی لعنتی

ایران با نیجریه مساوی کرد، برزیل و مکزیک به تساوی بدون گل رضایت دادند، کره جنوبی با روسیه به تساوی راضی شدند. این تساوی‌های کسل‌کننده در فوتبال پیش می‌آید، مهم نیست، فراموش می‌شود اما تساوی‌های ساختگی در جهان را مگر می‌شود هضم کرد که تازه

فراموش کنیم؟

جام‌جهانی با خود صلح جهانی آورده است، این را رئیس جمهور برزیل گفت، باور ندارم هیچ خبری از عراق نداشته باشد، از کودکان آفریقایی، از سرمای بی‌سابقه در شمال کانادا، از نسل کشی غرب چین، از حوادث اوکراین، از شمال آفریقا، از بحرین، از یمن، از قطر نه باور ندارم.

کدام صلح جهانی؟ هر چند تساوی برزیل هم ساختگی بود، یک پنالتی از ترس رسانه‌ها گرفته شد و یک پنالتی هم از ترس رسانه‌ها نادیده گرفته شد، همین. اشک‌های نیمار هنگام پخش سرود ملی برزیل هم یک تساوی بود، تساوی نیمار با مردم معترض برزیل، با چند قطره اشک به‌همین راحتی مقابل آن همه گاز اشک آور به تساوی رسید. به همین راحتی.

جام‌جهانی فوتبال دور دوم خود را کلید زده و کم‌کم تکلیف تیم‌های راه یافته به دور بعدی روشن می‌شود، هیجان بیشتر می‌شود، التهاب بیشتر می‌شود و تساوی‌های لعنتی همچنان حضور خواهند داشت، در ذهن، در خیابان‌ها و در برزیل اما دور بعدی، دور حذفی است، دیگر نمی‌شود به تساوی راضی شد، ای کاش جهان هم به تساوی راضی نشود، به این تساوی‌های لعنتی.