16 سال پس از آخرین پیروزی

آنها می‌دانند در یک مساله با یکدیگر اشتراک دارند؛ هنگامی که آنها در ورزشگاه «داباکسیدا» به مصاف یکدیگر بروند در نقطه‌ای قرار دارند که هر کدام به دنبال آن هستند تا پس از جام جهانی 1998 فرانسه و با گذشت 16 سال از آن دوره از بازی‌ها به اولین پیروزی خود دست یابند. در گروهی که این دو تیم قرار دارند بی‌شک آرژانتین مدعی اصلی صدرنشینی و صعود است و آنها باید با تیم تازه‌واردی به نام بوسنی و هرزگوین، برای رسیدن به جایگاه دوم بجنگند.

این روزها خیلی‌ها از عقاب‌ها به عنوان قدرت اول فوتبال آفریقا یاد می‌کنند، اما این باعث نمی‌شود فراموش کنیم آنها پس از پیروزی در مرحله گروهی مقابل بلغارستان در جام جهانی فرانسه، دیگر نتوانستند مقابل تیمی به برتری برسند. نیجریه دو جام جهانی رخوت بار را پشت‌سر گذاشته که یکی از آنها شامل جام جهانی پیشین در آفریقای جنوبی می‌شود.جایی که آنها تنها با کسب دو امتیاز با مسابقات وداع کردند. این برای تیمی که خیلی‌ها گمان می‌کنند اولین تیم آفریقایی باشد که می‌تواند به قهرمانی جام جهانی برسد، زیاد خوب نیست.جدا از همه اینها نیجریه در رقابت‌های بین‌المللی سابقه خوبی دارد و به یاد داریم برای رسیدن به طلای المپیک آتلانتای 1996 توانست آرژانتین را با ستاره‌هایش از پیش بردارد. با این حال، قهرمان کنونی آفریقا طی سال‌های اخیر تحت نظر استفن کشی، توانسته بار دیگر به مسیر اصلی خود بازگردد. کسی که در جام جهانی 1994 برای نیجریه بازی و کمک کرد در دهه 90 فوتبال کشورش شخصیت و قدرتش را بازیابی کند. او از این که تیمش در سه بازی دوستانه پیش از آغاز جام جهانی نتوانسته به حتی یک پیروزی برسد، نگرانی خاصی ندارد. «نگرانی‌ام این است که چگونه به بازیکنانم سبک بازی‌مان را بفهمانم و آنها را به ریتم اصلی‌شان برگردانم، چون زمان زیادی است که ما از هم جدا هستیم.»

کشی در ترکیب تیم خود بازیکنان باتجربه زیادی دارد. بازیکنانی که برای باشگاه‌های بزرگ اروپایی بازی کرده‌اند. البته عملکرد بسیاری از آنها به بازی مهاجم تیم فنرباغچه، امانوئل امنیکه وابسته است، بازیکنی که از زمان حضورش در سال 2011 در تیم ملی به یک بازیکن حیاتی برای عقاب‌ها تبدیل شده است. در پشت او جان اوبی میکل قرار دارد که در تیم ملی کشورش بسیار خلاقانه‌تر از چلسی بازی می‌کند و بخوبی جلوی خط دفاعی‌اش را پوشش می‌دهد. درون دروازه‌، کشی می‌تواند از دروازه‌بان تیم لیل، وینسنت انیهما که یکی از باتجربه‌ترین دروازه‌بانان مسابقات است، استفاده کند.

آخرین پیروزی ایران در جام جهانی به دیدارش مقابل آمریکا بازمی‌گردد که خارج از بحث فوتبالی، یک رویارویی سیاسی نیز محسوب می‌شد. از آن به بعد ایران تنها یک‌بار دیگر در جام جهانی حضور پیدا کرد که آن جام جهانی 2006 آلمان بود. رقابت‌هایی که ایران از آن تنها یک امتیاز را با خود به همراه برد و در همان مرحله گروهی با مسابقات وداع کرد. این تیم در روند آماده‌سازی‌اش برای این جام جهانی با کمبودهایی ازجمله رقبای اسم و رسم‌دار برای بازی‌های دوستانه مواجه بود. به نظر می‌رسد ایرانی که کارلوس کرش سرمربی سابق تیم ملی پرتغال و رئال مادرید را در کنار خود دارد، برای نیجریه حریفان سرسختی باشد و تیم کشی در مواجهه با این تیم با دردسر روبه‌رو شود. کرش به خط حمله‌اش اتکای زیادی دارد. جایی که رضا قوچان نژاد و اشکان دژاگه برای کشورش که در آن متولد شده‌اند، بازی می‌کنند. هر یک از این دو بازیکن در راه صعود ایران به جام جهانی و قرار گرفتن در صدر جدول گروهی که تیم قدرتمندی چون کره جنوبی درآن حضور داشت، نقش کلیدی داشتند. قوچان‌نژاد که بیشتر او را «گوچی» صدا می‌زنند، یک مهاجم سرعتی است که از سال 2012 که کرش به وی برای حضور در تیم ملی اعتماد کرد و او را از هلند به ایران آورد، با زدن 10 گل در 14 بازی به چهره‌ای شاخص برای این تیم بدل شد. دژاگه هم جایگاه مشابهی دارد. او که بازی در ایران را به آلمان ترجیح داد اکنون یکی از بازیکنان موثر تیمش است.

تیم کرش با جواد نکونام به حرکت درمی‌آید و رهبری می‌شود. بازیکنی که به نظر می‌رسد آخرین جام جهانی‌اش را تجربه می‌کند. این بازیکن سی و سه ساله مغز متفکر تیم ایران است، اما اکنون در موقعیتی عقب‌تر از گذشته بازی می‌کند. ریتم کلی تیم حول محور نکونام می‌گردد. کسی که وظیفه‌اش در هم شکستن حملات تیم حریف و استفاده از آنها برای ضدحملات است. با وجود ناکامی ایران و نکونام در جام جهانی 2006، تجربه او در این جام جهانی برای ایران ارزشمند خواهد بود.