حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
پروفسور دیو ایوانز، استاد زیستشناسی و متخصص اکولوژی و تغییرات جهانی میگوید: این موضوع به اهمیت اکوسیستمهای خشک اشاره دارد. این اکوسیستمها یک مخزن بزرگ برای دیاکسیدکربن جوی هستند. بنابراین همراه با افزایش میزان دیاکسیدکربن مناطق خشک جذب دیاکسیدکربن از جو را افزایش میدهند و تا حدی از افزایش میزان دیاکسیدکربن جو جلوگیری میکنند. البته آنها نمیتوانند تمام دیاکسیدکربن جو را جذب کنند، اما به کاهش آن کمک میکنند.
مناطق خشک با میزان بارش کمتر از ده اینچ در سال در گستره عرض جغرافیایی30 درجه شمال تا 30 درجه جنوب قرار گرفتهاند. این مناطق همراه مناطق نیمهخشک با میزان بارندگی کمتر از 20 اینچ در سال نزدیک به نیمی از سطح مناطق خاکی زمین را تشکیل میدهند.
اگرچه مناطق جنگلی با خاکی که دارای مواد آلی است، کربن بیشتری را در خود نگه میدارند، اما از آنجا که مناطق خشک بخش زیادی از زمین را تشکیل میدهند، میتوانند نقش بزرگی در دفن کربن و میزان گرم شدن زمین داشته باشند. تجزیه و تحلیلها حاکی از آن است که زمینهای خشک ممکن است در آینده میزان جذب کربن خود را به اندازه کافی افزایش دهند و 15 تا 28 درصد بیش از مقدار جذب کنونی خود کربن جذب کنند. ایوانز معتقد است افزایش انتشار دیاکسیدکربن ممکن است مقدار جذب زمینهای خشک را به اندازه 4 تا 8 درصد انتشار کنونی گازهای گلخانهای افزایش دهد.
اکوسیستمهای جنگلی تمایل به ذخیره کربن در مواد گیاهی دارند در حالی که محققان دریافتهاند در بیابان موهاوی افزایش فعالیت در ریزوسفر (ریزوسفر لایهای نهچندان عمیق از خاک است که مستقیما تحت تأثیر ریشه گیاهان و میکروارگانیسمهای مرتبط قرار میگیرد: Wikipedia) باعث جذب بیشتر کربن در این لایه خاک میشود.
از منظر خوشبینانه تحقیقات نشان میدهد که تا سال 2050 اکوسیستمهای خشک بیش از سهم عادلانه خود در جذب دیاکسیدکربن نقش خواهد داشت، اما یک علت بالقوه برای نگرانی افزایش جمعیت جهانی و جستجوی مردم برای محل اسکان و رشد و در نتیجه روی آوردن به تخریب چنین اکوسیستمهایی برای محل زندگی است.
زمین، اکوسیستم بسیار باارزشی است که معلوم نیست افزایش جمعیت جهانی چه تاثیری بر مناطق مهم آن و در نتیجه میزان کربن جذب شده از طریق آنها در دهههای آینده داشته باشد.
منبع: phys.org
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....