مصاف نفس‌گیر ورزش با بی‌پولی

متاسفانه بیشتر رشته‌های ورزشی مدال‌آور تحت تاثیر مسائل اقتصادی و تغییرات مدیران عالی در سطح وزارت ورزش و جوانان یا آشفتگی کمیته ملی المپیک، در این ماه‌های اخیر نتوانستند برنامه‌ریزی دقیقی داشته باشند. برخی فدراسیون‌های در سایه نیز از این فرصت استفاده کردند تا ضعف‌های مدیریتی خود را بپوشانند و در این وانفسای ورزش روزگار به خوشی بگذرانند! اما تکلیف ورزش ایران در بازی‌های اینچئون کره جنوبی چیست؟ ورزش‌های مدال‌آور ایران چه حال و روزی دارد؟ چه کسی سراغی از قهرمانانی که در رشته‌های متعدد فریادشان از مشکلات مالی و بی‌برنامگی در فدراسیون‌های مربوطه بلند است، می‌گیرد؟ دوومیدانی، شنا و ژیمناستیک چه می‌کنند؟ از بوکس چه خبر؟ تکواندو چه حال و روزی پیدا کرده است؟

پاسخ به این پرسش‌ها برخی نابسامانی‌های ورزش ایران را تا چند ماه مانده به بازی‌های آسیایی 2014 نشان می‌دهد. وقتی در بازی‌های 2010 گوانگجو همگان از پیروزی‌های کاروان ورزشی ایران سرمست شده بودند، نوید موفقیت بیشتر را در چهار سال آینده یعنی بازی‌های اینچئون سر دادند، اما آیا با روالی که ورزش ایران طی این چهار سال در پیش گرفته است باز هم می‌توان به تکرار موفقیت بازی‌های گوانگجو در اینچئون امیدوار بود؟

تعدادی از فدراسیون‌ها با سرپرست اداره می‌شوند و وقتی بحث سرپرستی است یعنی کسی آن‌گونه که باید وقت و دل برای کار نمی‌گذارد چون از فردای بودن یا نبودن خود اطمینان ندارد. نگاهی به وضع برخی رشته‌های مدال‌آور می‌تواند ارزیابی مناسبی از آنچه این روزها در فدراسیون‌های مربوطه می‌گذرد، به وجود آورد.

پاروزن‌ها پشت سد مشکلات

قایقرانی از ورزش‌های مدال‌آور در بازی‌های آسیایی است که در دو سال گذشته مشکلات زیادی را پشت سر گذاشته است. قایقرانان با تعلیق فدراسیون ایران توسط فدراسیون جهانی روبه‌رو شدند آن هم به دلیل جنگ قدرت بین روسای قبلی و جدید که البته آتش این اختلافات از ورود یکباره وزارت ورزش در فدراسیون قایقرانی و تغییر رئیس این فدراسیون شعله کشید. قایقرانی در رشته‌های مختلف استعدادهای زیادی دارد که به دلیل کمبود بودجه فرصت شکوفایی ندارد، اما با توجه به مدال‌آوری ایران در تعدادی از این رشته‌ها نیازمند توجه دقیق‌تر است. محسن شادی، قهرمان رویینگ ایران اکنون پشت سد نبود امکانات به تمرینات آماده‌سازی مشغول است، اما او دل و دماغی برای کار‌کردن ندارد و فقط برای آمادگی خود و این‌که شاید وضع اردوها در آینده نزدیک خوب شود، تمریناتش را دنبال می‌کند. قایقرانی در کمتر از یک سال تا بازی‌های آسیایی و دو سال و اندی تا المپیک ریودوژانیرو ابتدا چشم انتظار ثبات مدیریتی است و سپس داشتن امکانات که لازمه پیشرفت این ورزش و نتیجه‌گیری رویارویی حریفانی است که در سطح قایقرانی جهان مطرح هستند.

دونده‌های خسته

فدراسیون دوومیدانی همان درد مشترک فدراسیون‌های ورزشی دیگر را دارد؛ یعنی بی‌پولی. دوومیدانی جزو رشته‌های مدال‌آور بوده که در برنامه‌ریزی وزارت ورزش و جوانان و کمیته المپیک به عنوان ورزش مادر در اولویت است، اما نوع برخوردهایی که در این مدت با این ورزش و ورزشکارانش صورت گرفته نشانی از اولویت‌ها ندارد. بسیاری از دونده‌ها خسته از اوضاع کنونی مالی تمرینات منظمی ندارند، با وجود این فدراسیون سعی کرده است تمرینات ورزشکاران ملی خود را به طرز دقیقی طراحی کند و حقوق‌های عقب‌افتاده‌شان را بپردازد. احسان حدادی، نایب‌قهرمان المپیکی دوومیدانی ایران در راس ورزشکاران این فدراسیون قرار دارد که تاکنون نسبت به کم‌توجهی‌های مسئولان مواضع مختلفی داشته و حتی بارها تهدید به کناره‌گیری از تیم ملی کرده است. تلاش‌های فدراسیون دوومیدانی برای نجات از بن‌بست بی‌پولی قابل توجه است، با این حال افشین داوری نمی‌تواند در شرایط فعلی احساس خطر نکرده و بی‌محابا از موفقیت‌های ورزشکارانش در بازی‌های آسیایی اینچئون کره جنوبی صحبت کند.

بوکس؛ بی‌پول و دغدغه بود و نبود

وضع فدراسیون بوکس اصلا تعریفی ندارد. زمانی در المپیک لندن ورزشکاران ایرانی از جمله احسان روزبهانی به قدری امیدوار ظاهر شدند که تصور می‌شد در مقیاس رقابت‌های آسیایی بوکس ایران بتواند شگفتی‌ساز باشد و فاصله خود را با رقبای آسیایی از جمله قزاق‌ها کمتر کند، اما مسابقه‌های قهرمانی آسیا بعد از المپیک لندن همه امیدهای مدال‌آوری بوکس را بر باد داد. بوکس بی‌پول به حال خود رها شده است و به نظر می‌رسد از دست رئیس قدیمی و پرسابقه این فدراسیون در بین روسای فدراسیون‌های ورزشی ایران نیز کاری ساخته نیست. کیسه بوکس نزدیک مسابقه‌های بین‌المللی خالی است به طوری که ورزشکارانش از حضور در رقابت‌ها انصراف می‌دهند. حتی وقتی فدراسیون فشارش را روی اردوهای داخلی گذاشت باز هم بوکسورها انگیزه چندانی به رقابت‌های اردویی نشان ندادند تا این‌که مسئولان بوکس تهدید کردند هر کس به اردو نیاید دیگر جایی در تیم ملی ندارد. با وجود این درمان درد بوکس خط و نشان کشیدن برای قهرمانان این ورزش نیست، بلکه قهرمان رسیدگی و توجه می‌خواهد آن هم در ورزشی که کاملا برخوردی است.

شنا؛ شاید وقتی دیگر

تغییرات مدیریتی در شنا، ورزشکاران این رشته مدال‌آور را دلزده کرده است. پای صحبت هر کدام از این ورزشکاران که می‌نشینید از نداری و کمبود امکانات گله که می‌کنند هیچ، از دست تغییرات گاه و بیگاه در راس فدراسیون هم دل خوشی ندارند. ملی پوشان می‌خواهند در آب‌های آرام شنا کنند، نه متلاطم. در این فدراسیون با هر بار تغییر روسا شعارهای جوانگرایی سر داده می‌شود، اما همیشه در به روی همان پاشنه می‌چرخد و شناگران در هر دوره مدیریتی دلشان خوش است به جابه‌جا‌کردن رکوردهای شخصی. در بازی‌های نوجوانان آسیا چهارنفر از نوجوانان ایرانی با هدف جوانگرایی به آب زدند، اما نتیجه‌ای که به دست آمد با این اهداف سازگاری نداشت و به نظر می‌رسد ورزشکاران ملی این رشته باید مسافت طولانی را تا رسیدن به سکوهای سه‌گانه موفقیت، شنا کنند.

***

برای ورزش‌هایی که می‌تواند کاروان ایران را در بازی‌های آسیایی خوشحال کند و مایه امید در المپیک ریو باشد، بهانه نوشتن زیاد است؛ اما چه باید کرد که گاهی بیش از حد پرداختن به این موضوع تکرار مکررات است. هنوز پاداش ورزشکاران قهرمان که تا دو سال پیش به صورت مرتب و در مراسم تجلیل از قهرمانان پرداخت می‌شد، به آنها تعلق نگرفته است. سجادی، معاون ورزش قهرمانی وزارت ورزش و جوانان می‌گوید برای چنین کاری به بودجه 16 میلیارد تومانی نیاز است. از سویی همگان منتظر سیاستگذاری‌های جدید وزیر ورزش و جوانان و تیم همراهش در این وزارتخانه هستند تا هر چه زودتر با شناخت نقاط ضعف و قوت، برنامه‌های مدنظر را عملیاتی کنند و گام‌های محکم‌تری به‌سوی بازی‌های آسیایی بردارند. فدراسیون‌ ورزش‌های انفرادی یا گروهی در دولتی بودن منابع مالی چاره‌ای جز کمک دولت ندارند، بنابراین با عبور لایحه بودجه دولت از مجلس باید به بودجه در نظر گرفته شده برای ورزش در سال بازی‌های آسیایی دل بست.

محمد رضاپور‌ /‌ گروه ورزش