دوومیدانی در بیم و امید

امسال هم نگاه‌ها بیش از هر ماده‌ای به پرتاب دیسک بود و همه منتظر ادامه موفقیت‌های احسان حدادی بودند که این ورزشکار، نه در قهرمانی آسیا شرکت کرد و نه در قهرمانی جهان. عملکرد رکورد​ش هم در مقایسه با سال گذشته خوب نبود.در پرتاب دیسک، برادران صمیمی هم کارنامه مطلوبی نداشتند و کمتر از حد انتظار ظاهر شدند. محمد صمیمی اندکی از محمود صمیمی آماده‌تر نشان داد و در غیاب احسان حدادی به مدال نقره آسیا رسید، اما آنچه او نشان داد با آنچه می‌خواست فاصله دارد. البته آن‌طور که خودش گفت آسیب‌دیدگی مانع از رسیدن او به حدنصاب‌های بالای 65 و 66 متر شد.

روزنه امید در دوهای سرعت

حضور رضا قاسمی و حسن تفتیان در دوهای سرعت، حرکت تازه‌ای را در این مواد ایجاد کرده است. این دو دونده در مسابقات بین‌المللی قزاقستان، رکورد دوی 100 متر ایران را شکستند، اما آنچه در این کشور نشان دادند، بعد از آن هرگز برایشان تکرار نشد. این‌که ورزشکاران ما در قزاقستان رکوردهای بسیار خوب کسب کرده و در مسابقات دیگر افت می‌کنند، جای تامل دارد و سوال‌هایی را در ذهن شکل می‌دهد.

درباره مسابقات قزاقستان و نحوه ثبت رکوردها و استانداردهای این مسابقات اطلاعات دقیقی نداریم و البته در کل درباره مسابقات قزاقستان که هر سال دوومیدانی‌کاران ما در آن شرکت می‌کنند، حرف و حدیث زیادی وجود دارد. در قزاقستان، تفتیان 100 متر را در 10 ثانیه و 15 صدم ثانیه و رضا قاسمی در 10 ثانیه و 16 صدم ثانیه دوید و هر دو آنها مجوز حضور در مسابقات قهرمانی جهان را به دست آوردند. در مسابقات جهانی مسکو آنها به همان حدنصاب‌های معمول و عادی خود بازگشتند و روشن شد رکوردهای به دست آمده در قزاقستان نمی‌تواند نشان‌دهنده سطح واقعی دو 100 متر ایران باشد.

ظاهرا تفتیان با آسیب‌دیدگی به مسکو رفت و حدنصاب ناامید‌کننده‌ای را ثبت کرد، اما سوال این است چگونه یک دونده آسیب‌دیده به خود اجازه می‌دهد در مسابقات جهانی بدود و اساسا چرا او را به این مسابقات اعزام می‌کنند؟! مسابقات باشگاهی دوومیدانی در مراحل چهارم و پنجم یک‌بار دیگر حد و اندازه‌های واقعی این دو دونده را نشان داد که اگر تفتیان آسیب‌دیده را کنار بگذاریم، رضا قاسمی معیار ارزیابی ماست. او در آخرین مرحله مسابقات با حد نصاب 10 ثانیه و 44 صدم ثانیه اول شد و حسن تفتیان، رکورددار ایران با حدنصاب ضعیف 10 ثانیه و 72 صدم ثانیه به مقام سوم رسید.

چشم‌انداز روشن در پرش ارتفاع

وضع​ در پرش ارتفاع بهتر از بقیه مواد پرشی است. کیوان قنبرزاده که با جدیت تمرینات خود را دنبال می‌کند، با این‌که در مسابقات مختلف نتوانست به رکورد ملی خود که 2 متر و 26 سانتی‌متر است نزدیک شود، اما چند بار براحتی از فراز مانع 2 متر و 20 سانتی‌متر گذشت و در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی با حد نصاب 2 متر و 21 سانتی‌متر اول شد. او حالا عملا رقیبی ندارد.

چشم‌انداز قنبرزاده، عبور از مانع 2 متر و 30 سانتی‌متر است. باتوجه به قد و سبک پرش این ورزشکار، رسیدن او به این مرز دور از انتظار نیست. خودش در این‌باره می‌گوید: مشکل اصلی من نداشتن مربی است. اگر فدراسیون دوومیدانی بتواند دوباره با مربی روس من قرارداد امضاء کند، با روحیه و انگیزه بهتری تمرین می‌کنم و می‌توانم از نظر تکنیکی پیشرفت کنم. در آن صورت، رسیدن من به مرز 2 متر و 30 سانتی‌متر کار دشواری نخواهد بود. اگر بتوانم به این رکورد برسم قطعا در بازی‌های آسیایی کره جنوبی مدال کسب خواهم کرد. امین حسین‌زاده رهبر، رکورد‌دار سابق ایران، دیگر رقیب​ جدی برای قنبرزاده نیست و به نظر می‌رسد او تمرینات منظمی ندارد و انگیزه یکی‌ دو سال قبل خود را نیز از دست داده است. او در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی با حدنصاب 2 متر و 5 سانتی‌متر سوم شد. محمدرضا وظیفه‌دوست که در لیگ با حدنصاب 2 متر و 10 سانتی‌متر دوم شد نیز فاصله زیادی با قنبرزاده دارد. بنابراین تمام بار پرش ارتفاع ایران بر دوش قنبرزاده است.

در پرش با نیزه وضع مطلوب نیست؛ محسن ربانی، رکورددار ایران امسال پرش‌هایی از روی مانع 5 متر و 20‌ سانتی‌متر داشته است، اما در مسابقات مهم عملکردش چشمگیر نبود. نداشتن مربی تخصصی انگیزه‌های این ورزشکار را کاهش داده بود و همین که در مسابقات شرکت می‌کرد، کار در خور توجهی بود.

تنها رقیب ربانی، اسحاق غفاری است که چند سال قبل رقابتی تماشایی و نزدیک با او داشت، ولی اکنون روحیه و انگیزه خود را از دست داده و آسیب‌دیدگی نیز عاملی برای کاهش روحیه او شده است. در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی، ربانی از فراز مانع 4 متر و 80 سانتی‌متر گذشت و اول شد.​ البته این نکته را هم باید در نظر داشت مسابقه‌ دادن در آخر مهر و اوایل آبان برای رشته‌های میدانی بویژه پرش ارتفاع و پرش با نیزه بسیار دشوار است و اساسا نباید در چنین زمانی مسابقه داد. در مرحله پایانی لیگ باز هم اسحاق غفاری در سایه ربانی قرار گرفت و فقط توانست از روی مانع 4 متر و 70 سانتی‌متری عبور کند.

در پرش طول، نگاه‌ها به محمد ارزنده است. بعد از آن رکوردشکنی او در ورزشگاه آفتاب انقلاب و گذشتن او از مرز 8 متر،‌ برخی منتظر بودند او در المپیک و مسابقات دیگر هم بیش از 8 متر پرش کند، اما بیشتر اهالی دوومیدانی اعتقاد داشتند رکوردشکنی او یک حادثه بود و در شرایط ویژه‌ای به رکورد چشمگیری رسید. پس از آن در مسابقات بین‌المللی او هرگز حتی به مرز 8 متر نزدیک نشد. در مرحله پایانی مسابقات باشگاهی، ارزنده حدنصاب 7 متر و 74 سانتی‌متر را کسب کرد و سبحان طاهرخانی با حدنصاب 7 متر و 71 سانتی‌متر دوم شد. در این میان، بهروز سیستانی که سال گذشته رقابتی نزدیک با ارزنده داشت و حتی به مرز 8 متر نزدیک شده بود، امسال آمادگی خوبی نداشت و کاری دشوار برای بازگشت به اوج پیش‌رو دارد.او در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی با حد نصاب 7 متر و 16 سانتی‌متر پنجم شد. علیرضا حبیبی، یکی دیگر از پرش‌کنندگان مدعی سال‌های اخیر، امسال در حد و اندازه‌های خودش ظاهر شد. حضور وی در مسابقات به رقیبانش انگیزه کار و تلاش بیشتر را می‌‌‌‌دهد.این ورزشکار اصفهانی در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی در پرش طول با حدنصاب 7 متر و 66 سانتی‌متر سوم شد.

راهی سخت فراروی مرادی

سجاد مرادی ، بهترین دونده نیمه‌استقامت ایران و موفق‌ترین ورزشکار کشورمان در بازی‌های آسیایی گوانگجو، امسال در مسابقات ضعیف ظاهر شد. او نتوانست ورودی مسابقات جهانی را کسب کند و در دیگر مسابقات هم ناموفق بود. عملکردش در چند مسابقه بین‌المللی بخوبی نشان داد تمرینات منظمی ندارد و دست‌کم امسال دل به تمرین و مسابقه نداده است.

سجاد مرادی اگر اراده کند، تمرینات سنگین و شدیدی را در هر شرایط انجام می‌دهد و بعد از چنین تمریناتی حدنصاب‌هایی خوب به دست می‌آورد. ظاهرا در حول و حوش بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی، مرادی تمریناتش را جدی‌تر دنبال کرد و سپس در مسابقات باشگاهی دوید، اما کاملا مشخص بود با دوران اوج خود فاصله دارد. او در آخرین مرحله مسابقات باشگاهی در هر دو ماده 800 و 1500 متر اول شد، اما برخلاف گذشته رقیبان سایه به سایه او دویدند و او به دشواری توانست مقام اول را کسب کند. حدنصاب‌های به دست آمده حکایت از قوی‌تر شدن رقیبان نمی‌کند، بلکه سجاد مرادی نسبت به گذشته ضعیف ظاهر شده است. او در مسابقات باشگاهی، 1500 متر را در 3 دقیقه و 50 ثانیه و 81 صدم ثانیه دوید و مسلم نیادوست که از دوندگان خوب کشور در سال‌های اخیر بوده است،​ فقط با 2 صدم ثانیه اختلاف دوم شد و امیر مرادی، برادر کوچک‌تر سجاد با 4 صدم ثانیه اختلاف نسبت به او در مکان سوم قرار گرفت.

در دوهای 800 و 1500 متر، سجاد مرادی رقیبان بسیار آماده و سرسختی از کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس دارد که آمادگی آنها را در مسابقات قهرمانی آسیا دیدیم. این که سجاد تا فصل مسابقات سال آینده چگونه خود را آماده خواهد کرد، سوالی است که ذهن خیلی از اهالی دوومیدانی را به خود مشغول کرده است. او می‌گوید تا مربی خارجی‌اش نیاید، انگیزه‌ای برای تمرین کردن ندارد.

روزنه‌ای در دوهای استقامت

چند سالی بود شرایط دوندگان استقامتی مطلوب نبود و ضعیف‌ترین نتایج در مواد 5 و 10 هزار متر و 3000 متر بامانع حاصل می‌شد، اما مسابقات باشگاهی امسال نشان داد دوندگان استقامت وضع بهتری در مقایسه با ​یکی دو سال گذشته پیدا کرده‌اند. البته هنوز فاصله زیادی با رکوردهای ایران دارند. با این همه، نوع تمرینات و انگیزه و سبک دویدن آنها این نوید را می‌دهد اگر از آنها خوب حمایت شود و زیر نظر مربیان برجسته در مکان‌هایی مناسب تمرین کنند و به طور منظم در مسابقات رقابتی حضور یابند، دیر یا زود رکوردهای مواد 5 و 10 هزار متر و حتی 3000 متر بامانع شکسته خواهد شد.در 5000 متر احمد فرود، محمدرضا ابوترابی و محمدجعفر مرادی رقابتی نزدیک با یکدیگر دارند. این رقابت هرچه نزدیک‌تر شود، احتمال شکسته شدن رکورد ایران افزایش می‌یابد.

در 3000 متر بامانع، شرایط حسین کیهانی از بقیه مطلوب‌تر است. او 1500 متر را هم خوب می‌دود و در مسابقات باشگاهی حدود یک ثانیه بعد از سجاد مرادی به خط پایان رسید. اگر به کیهانی بیشتر توجه شود، او در سال‌های آینده یکی از دوندگان خوب 3000 متر بامانع در آسیا خواهد شد. در انتها جا دارد به شرایط خوب محمدجعفر مرادی اشاره کنیم که در مسابقات باشگاهی، رکورد 10 هزار متر این مسابقات را شکست. اگر هوای روز مسابقه گرم‌تر بود یا مسابقه در ارتفاعی کمتر از ارتفاع تهران برگزار می‌شد، او براحتی می‌توانست مسافت 10 هزار متر را در کمتر از 30 دقیقه بدود. او اکنون بیش از هر دونده‌ای به رکورد ایران نزدیک شده است.

مرادی تاکید کرده اگر مسئولان فدراسیون دوومیدانی کمی به او توجه کنند، در سال 93 رکورد 10 هزار متر ایران را خواهد شکست.

جهانگیر چراتی / جام‌جم