ابتدا باید به وجه آرمانی و مطلوب این کار اشاره کرد. این که جلب مشارکت عمومی برای رسانه ملی یک نیاز است و میتواند به نزدیکی رابطه رسانه با مخاطب و تقویت آن بینجامد، اما نکته حائز اهمیت روزآمدی این رابطه است. در فراخوان مربوط به تشکیل این بانک آمده است که مردم و اصحاب رسانه میتوانند به ارائه و ثبت ایدههای خود بپردازند. شاید در نگاه اول این پرسش به میان آید که چرا مردم و چرا اصحاب رسانه؟ (و به عنوان مثال چرا متخصصان و کارشناسان و فیلمنامهنویسان نه!) اما به این نکته باید توجه داشت که اینجا، بحث نگارش طرح و متن و تولید در کار نیست، بلکه آنچه اهمیت دارد صرفا ارائه یک ایده است و جلب ایدههای عمومی و نمایندگان افکار عمومی (رسانهها) اگر از هیچ مزیتی برخوردار نباشد، قطعا از مزیت روزآمدی بهره خواهد برد.
آنچه در این زمینه جالب توجه به نظر میرسد، جمعآوری ایدهها در یک بانک است. یعنی چیزی شبیه بانک فیلمنامه که در آن، هر کس میتواند اثر خود را قبل از تولید شدن به عنوان یک اثر تصویری به ثبت برساند و در واقع اولین گام را برای برخورداری از حقوق مادی و معنوی یک تألیف بردارد.
اینجا نیز بر اساس آنچه در فراخوان اولیه آمده است، بانک ایده به گونهای طراحی شده که همه ایدههای رسیده ثبت میشود و کد منحصر به فردی به آنها اختصاص مییابد، به طوری که صاحب ایده میتواند تا آخرین مراحل طراحی تولید تلویزیونی، آن را پیگیری کند و علاوه بر حفظ حقوق معنوی ایدهپرداز در صورت تائید ایده به عنوان حق ایده نیز پرداخت ویژهای در برآورد برنامه برای آن پیشبینی شود.
این کار از سوی دیگر، شاید پاسخ محکمی به همه آنهایی باشد که اینجا و آنجا، دائم از ناکارآمدی توسعه شبکههای تلویزیونی سخن میگویند بدون آن که راهکار خاصی برای ارتقای کیفی این شبکهها ارائه کنند.
زهره مردانی