ترنمی که خاک شد

هنوز خانه ارنست همینگوی نویسنده مشهور آمریکایی دست نخورده مانده است و سالانه هزاران نفر را وسوسه می‌کند که ببینند این نویسنده کجای جهان زندگی می‌کرده است.

اینها دلایلی است که براحتی نگهداری این محل‌ها را بدیهی می‌کند، آن‌قدر بدیهی که مسئولان گردشگری ایرانی از کنار آن می‌گذرند و نمی‌بینند.

هفته گذشته خانه بنان ـ استاد آواز ایران ـ با خاک یکسان شد تا ساختمانی سیمانی جای این همه ترانه و ترنم را بگیرد. تا حسرتی دوباره به دل دوستداران موسیقی و میراث بگذارد.

حالا و این روزها بازار مرثیه داغ است و بسیارند خانه‌هایی که زیر تیغ‌اند و منتظر دستوری تا خاک شوند و جایشان را به مراکز خرید و پاساژ و ... دهند.

از این همه خاطره موسیقی و ترانه و آواز تنیده شده به آن خانه که گذشت اما هستند هنوز خانه‌هایی که با غفلتی کوتاه حسرتی زیاد به همراه می‌آورند. خانه دایی جان ناپلئون یکی از آن خانه‌هاست. خانه‌ای که حتی سال ۱۳۸۳ در فهرست میراث ملی به ثبت رسیده است، اما هنوز صدای دلخراش بولدوزرها در گوشش می‌پیچد.

در دهه 1350 با پخش سریال معروفی به نام «دایی جان ناپلئون» ساخته ناصر تقوایی خانه‌ای قدیمی در خیابان لاله‌زار تهران که لوکیشن این سریال بود، به خانه دایی جان ناپلئون معروف شد. خانه دایی جان ناپلئون تنها قطعه بازمانده از باغ‌های لاله‌زار است که در اصل خانه امین‌السلطان، صدراعظم ناصرالدین شاه بوده است.