حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یک ویژگی مهم تساوی شهرآوردها که شاید همگان دستکم یک بار بعد از همه شهرآوردهایی از این دست شنیدهاند این که برای مدتی مسئولان و برخی رسانهها به یاد ورزشهای دیگر میافتند. در ورزش بیبرنامه ایران کافی است تا اتفاقی از جنس شکست در بازیهای آسیایی یا المپیک روی بدهد تا یاد کارهای نکرده زنده شود. همانطور که باخت در رشتهای ورزشی در بازیهای جهانی برای مدتی بحثهایی همچون نداشتن پشتوانه در همان ورزش را سر زبانها میاندازد یا اگر خیلی مسئولان در بحثهای خود دست و دلبازی کنند نامی از مربی خارجی میبرند که بیاید و معجزه کند. اصلا چرا باید جای دور رفت، در کارشناسی و تحقیق و تفحص همه ناکامیها، بحث دمدستی و کاملا آمادهای وجود دارد با سرفصل نداشتن برنامه پایهای یا بیتوجهی آموزش و پرورش به بخش سازندگی در ورزش. همه این بحثها معمولا در باختهای ورزش ایران شنیده شده است پس شهرآورد که جای خود دارد.
بعد از کسالت بار بودن یک بازی دیگر از بین بازیهای سرخابیها، فیل خیلیها یاد دیگر ورزشها کرد که با نداری و بیپولی صورتشان را با سیلی سرخ نگه داشتهاند. نتیجه شهرآورد در این سالها تاثیر ویژهای در سرنوشت بسیاری از ورزشها داشته است. به همان نسبت که تساویها باعث یادآوری برخی فدراسیونها با موفقیتهایشان شده، تعدادی از برد یا باختهای سرخابیها در شهرآوردها، مشکلات فدراسیونها را از یاد برده است از این رو فدراسیونهای زیادی تساوی با بازیهای ملالآور سرخابیها را آرزو میکنند، چون در این صورت است که برخی رسانهها برای پایین کشیدن تخت صدارت فوتبالیستهای میلیاردی در امپراتوری یک بعدی ورزش ایران، یادی از دیگر ورزشها با موفقیتهای ورزشکاران کم درآمدشان میکنند!
به هر حال شهرآورد کسالتبار فایدههایی هر چند مقطعی و تا رسیدن بازی بعدی برای ورزش ایران دارد که نباید بیتفاوت از کنار آن گذشت.
محمد رضاپور / گروه ورزش
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....