ملالی هست اما گوش شنوایی نیست

بعد از رقابت‌های هفته نخست که مربی تبریزی به دلیل تماس تلفنی با بازیکنش کلی جار و جنجال راه انداخت و عده‌ای را متهم به رفتار غیرورزشی کرد، این هفته علاوه بر توهین به داوری، تهمت به بازیکنان همراه با اهانت به آنان ادامه داشت. در این میان کاسه‌کوزه‌ها سر یک برنامه تلویزیونی هم شکست که چرا گردانندگان برنامه، فلان صحنه‌ای را که پنالتی گرفته نشد بیش از حد بزرگنمایی کردند.

ادعای کوبیدن مشت به صورت مدیر، اتهام کلاهبرداری به یک بازیکن و موارد دیگری از این دست، ناهنجاری‌های لیگ در هفته‌های آغازین است. تازه در این فوتبال وقتی بازیکنی از سوی تیم رقیب در طول بازی فحش نمی‌شنود خوشحال است و همه ما با خوشحالی این خبر را تیتر می‌کنیم و کلاه‌مان را به هوا می‌اندازیم که چه؟ کسی فحش نداده!

اکنون که بازی‌ها به مراحل حساس خود نرسیده وضع این گونه است چه برسد فردا که لیگ هر چه رو به پایان می‌رود اوضاع بدتر هم می‌شود. ناهنجاری‌ها در لیگ برتر فوتبال در شرایطی سایه خود را بر دیگر نکات این لیگ از جمله کیفیت بازی‌ها سنگین‌تر می‌کند که فدراسیون فوتبال در این سال‌ها کمیته‌های فرهنگی و اخلاق را تشکیل داده و به لطف کمیته انضباطی جرایم و محرومیت‌هایی را برای متخلفان در نظر گرفته است اما تکرار این وضع نشان می‌دهد این کمیته‌ها به رغم تمام فعالیت‌ها اعم از محرومیت تماشاگر و مربی و بازیکن هنوز نتوانستند بسیاری از ناهنجاری‌های فوتبال در ورزشگاه‌ها را برطرف کنند.

آنچه در این دو هفته دیدیم و شنیدیم تازگی ندارد و این طور نیست که به عنوان عارضه‌ای غیرمترقبه ظهور کرده باشد، بلکه ریشه این رفتارها را باید فراتر از مقولات روزمره اجتماعی بررسی کرد.

نتیجه حاکمیت پول و سلطه‌اش بر اخلاق، مدیرانی ناکارآمد با عملکردی تک‌بعدی است که در این ارتباط ابعاد تربیتی، فرهنگی و اخلاقی درخصوص ورزشکاران نادیده گرفته می‌شود و این دغدغه اصلی کارشناسان ورزش است که از آن سو، غیر از تکرار حادثه‌های هفتگی در فوتبال، جوابی شنیده نمی‌شود.

محمد رضاپور / گروه ورزش