هرچند با آزاد شدن باشگاهها برای مدیریت منابع مالیشان بویژه در جذب بازیکنان مورد نظر، به شفافیت نمیتوان در رابطه با میزان رقمهای اختصاص یافته از سوی هر باشگاه برای بستن تیمش، اظهارنظر دقیقی داشت، اما وقتی علی فتحاللهزاده مدیرعامل باشگاه استقلال به صراحت اعلام میکند که برای فصل سیزدهم لیگ برتر، مبلغ 20 میلیارد تومان را صرف جذب بازیکنان کرده است، میتوان برآورد کرد که اوضاع نهتنها بهتر نشده، بلکه زمینهای فراهم شده است تا باشگاهها به هر میزان که میخواهند با بازیکنان موردنظرشان قرارداد ببندند. طبیعی است در چنین شرایطی بازیکنانی چون آندو تیموریان، جواد نکونام، کریم انصاریفرد، خسرو حیدری، سید مهدی رحمتی، علی کریمی، سید جلال حسینی، پژمان منتظری و... بیقیمت میشوند و نمیتوان سقفی را برایشان تعیین کرد. به نوعی همه چیز در پروسه مدیریتی باشگاهها رقم میخورد، آن هم باشگاههایی که اکثرا دولتی هستند و چون از بودجه دولت ارتزاق میکنند، باید بتوانند با مدیریت اصولی هزینه، جلوی ریخت و پاشها را بگیرند که طی این همه سال، بندرت چنین مسالهای را در فوتبال ایران شاهد بودهایم. بیشک اگر باشگاهی خصوصی باشد و بخواهد از جیب سرمایهگذارش هزینه کند، جای اما و اگری باقی نمیماند و هیچکس نیز معترض پرداختی بازیکنان و کادر فنی نیست، اما وقتی فوتبال ایران از فرق سر تا نوک انگشتانش دولتی است، باید از مدیران انتظار داشت که اصولیتر خرج کرده و احساسی عمل نکنند.
حجتاله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش