مسابقه قرآنی 1447

متن زیر خلاصه‌ای از پیام‌ها و مفاهیم سوره‌های مبارک جزء بیست و نهم قرآن کریم است. علاقه‌مندان می‌توانند ضمن بهره‌مندی از سفره بیکران آیات این جزء در مسابقات طرح 1447 که از سوی شبکه قرآن و معارف سیما و برخی نهادهای قرآنی و رسانه‌ای کشور برگزار می‌‌شود، شرکت کرده و از هدایا و جوایز ارزشمند آن شامل 5000 کمک هزینه سفر به عتبات عالیات بهره‌مند شوند.
کد خبر: ۵۸۰۳۹۳

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: معارج آیات مبارکه:44 ـ 42

آیه 42 این سوره، همانند آیه 83 سوره زخرف است. خروج از قبرها همراه با سراسیمگی است. «یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ سِراعاً» چنان‌که در جای دیگر می‏فرماید: «یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ کَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ» (قمر،7) یا «مِنَ الْأَجْداثِ إِلی‏ رَبِّهِمْ‏ یَنْسِلُونَ»(یس،51)

«نُصُبٍ» به علامتی گویند که در راه‌ها نصب می‏شود تا راه را گم نکنند. در سوره قلم آیه 44 می‏خوانیم: «فَذَرْنِی وَ مَنْ یُکَذِّبُ بِهذَا الْحَدِیثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لا یَعْلَمُونَ وَ أُمْلِی لَهُمْ إِنَّ کَیْدِی مَتِینٌ» مرا با تکذیب کنندگان این قرآن واگذار تا از جایی که فکرش را هم نمی‏کنند آنها را با قهر خود می‏گیریم و البته به آنان مهلت می‏دهم و تدبیر من قوی است. جبهه‏گیری در برابر پیامبر سبب ذلت در دنیا: «یُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ فِی الْأَذَلِّینَ» (مجادله، 20) و آخرت است. آنان که در دنیا قصد دارند به پیامبر آسیبی بزنند، در آخرت چشم‏های فرو افتاده و شرمنده دارند.

کلمه خشوع به معنای تاثیر خاصی است که به دنبال مشاهده عظمت و کبریا در قلب پیدا می شود و اگر خشوع را به دیدگان نسبت داده، با این‌که گفتیم حالت قلبی است، به این جهت است که آثار خشوع قلبی در چشم ظاهر می شود، و کلمه «رهق» به معنای پوشاندن و فراگرفتن چیزی است به قهر و غلبه. معنای این آیه و آیه قبلش این است که: روز قیامت از قبرها در می آیند، در حالی که سرگردان می دوند، گویا به سوی علامتی می دوند تا راه را پیدا کنند، در حالی که اثر خشوع قلبی در دیدگانشان هویدا باشد، آری آن روزی که در دنیا وعده داده می شدند، همین روز است.

تا احتمال اثر هست، ارشاد لازم است، امّا بعد از یأس از هدایت باید آنان را رها کرد.سخنان یاوه و بی‏پایه درباره دین و رهبران دینی، انسان را در باتلاق گناه ‏فرو می‏برد و او را گرفتار و مشغول می‏سازد. وظیفه دعوت و ارشاد، مادامی است که زمینه‏ای برای پذیرش باشد، امّا اگر آنان یاوه‏گویی می‏کنند و همه چیز را به بازی گرفته‏اند، باید به حال خود رها شوند. رها کردن مردم لجوج، همان مهلت دادن به آنهاست. با توجه به آیه شریفه «یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ» باید توجه داشت معاد، جسمانی است. رسوایی و ذلت در قیامت، سراسر وجود کافران را فرامی‏گیرد. انبیا، همواره مردم را نسبت به قیامت هشدار می‌دادند.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها