هرچه پیرتر، بهتر

بوفون که در آن جام جایزه بهترین دروازه‌بان (موسوم به جام یاشین) را دریافت کرد، خیال ندارد به این زودی‌ها بازنشسته شود و به این ترتیب هموطنش دینو زوف را به یاد می‌آورد که تا چهل و دو سالگی درون دروازه‌ها می‌ایستاد.

بوفون که بتازگی با یوونتوس برای دومین بار متوالی قهرمان کالچو شده، اولین بازی ملی‌اش را 16 سال پیش مقابل روسیه در مسکو انجام داد و تا به حال 128 بازی ملی را در کارنامه دارد. او که در پیکارهای امسال جام کنفدراسیون‌ها هم حاضر است و از زمان انتصاب چزاره پراندلی به سمت سرمربی ایتالیا بازوبند کاپیتانی آتزوری را هم بر دست داشته، شکست‌هایی چون باخت صفر بر 4 برابر اسپانیا در فینال مسابقات سال پیش جام ملت‌های اروپا را کمتر در کارنامه اغلب موفقیت‌آمیز خود به ثبت رسانده و باخت‌های قاطع یووه برابر بایرن مونیخ در رقابت‌های امسال لیگ قهرمانان اروپا را نیز چندان مهم نمی‌انگارد...

می‌گویند بیشترین انگیزش را در شما، توماس انکونو کامرونی با درخشش در جام جهانی 1990 در خاک کشورتان ایجاد کرد.

همین‌طور است. من با دیدن حرکات محیرالعقول او بیش از پیش عاشق حرفه دروازه‌بانی شدم و من حتی نام کوچک پسرم را به خاطر ارادتم به انکونو، لوئیس توماس گذاشته‌ام. او نیز بعد از شنیدن این قضیه به من تلفن زد و تشکر کرد و تولد پسرم را تبریک گفت.

چرا دروازه‌بان‌ها هرچه پیرتر می‌شوند، بهتر می‌شوند؟

راستش را بخواهید، من هم نمی‌دانم چرا این‌طور می‌شود. شاید به این دلیل باشد که بینش و تجربه‌ای را می‌یابید که محصول سال‌ها اشتباه‌کردن و گل‌خوردن و رفع تدریجی ضعف‌هایتان است، ضمن این‌که این حرفه به دوندگی نیاز ندارد و فقط در یک محوطه 18 متری و به واقع شش متری زندگی و حرکت می‌کنید و در چنین مساحتی دیرتر پیر می‌شوید!

این فرضیه را که می‌گوید دروازه‌بان‌ها به سبب زندگی در همین مساحت و دوری از قلب حوادث کاپیتان‌های خوبی از آب درنمی‌آیند، قبول دارید؟

کاپیتانی لزوما ارتباطی به پست‌تان در زمین فوتبال و مکانی که می‌ایستید، ندارد؛ بلکه به تاثیری برمی‌گردد که به تیم‌تان دارید و به این‌که چقدر با یاران‌تان ارتباط و قوه مدیریت دارید.

مدافعانی را که تا به حال بهترین ارتباط و بیشترین هماهنگی را با آنها داشته‌اید، نام ببرید.

آنها پنج نفرند؛ فابیو کاناوارو و لیلیان تورام از گذشته نزدیک و اندریا بارزالی، لئوناردو بونوچی و جورجیو کیه‌لینی در سال‌های اخیر.

در دو سه فصل اخیر چند بار گل‌های مفت و بد و آسانی خورده‌اید؟

همین‌طور است. بدی بزرگ این حرفه در این است که صدها بازی کم‌نقص و گل نخوردن‌تان از یادها می‌رود، اما یک اشتباه و حتی یک گل مفت هم کافی است تا برای همیشه در ذهن‌ها حک شود. در این پست‌، پلک هم که بزنید، ممکن است افسوس‌اش را تا آخر عمر بخورید.

بهترین save (حرکت نجات‌بخش‌تان) درون دروازه کدام بوده است؟

چون باید یک بازی مهم را نام برد، به فینال جام جهانی 2006 و ضربه‌ای اشاره می‌کنم که زین‌الدین زیدان فرانسوی قبل از اخراج‌شدنش به سمت دروازه نواخت و من از زیر تیر افقی دروازه آن را بیرون کشیدم.

در فصل 2002ـ 2001 که همان اولین فصل بازی‌تان در یوونتوس بود، در 34 بازی لیگ ایتالیا فقط 23 گل خوردید. ظاهرا هنوز از آن فراتر نرفته‌اید.

بله، همین‌طور است. 11 سال است که از آن تاریخ می‌گذرد و هنوز نتوانسته‌ایم در سری A کمتر از این گل بخوریم و تازه کار بسیار سخت‌تر هم شده، زیرا تعداد مسابقه‌های این لیگ از 34 به 38 بازی افزایش یافته است.

کدام مربیان بیشترین تاثیر را بر شما داشته و بهترین همکاری را با آنها برقرار کرده‌اید؟

من مدیون تمام مربیانم از آغاز تاکنون هستم، اما از آنتونیو کونته، مربی فعلی یوونتوس بهتر ندیده‌ام. او از تیمی که در دو فصل متواری در کالچو فقط هفتم شده بود و واقعا زوری بیش از آن هم نداشت، یک قهرمان مطلق در دو فصل اخیر ساخته است.

کدام مهاجم بیشتر شما را به دردسر انداخته است؟

زلاتان ابراهیموویچ مظهر قدرت و مهارت است و همواره در مقابل او احساس آسایش نداشتن به من دست داده است.

آندریا انیلی (رئیس باشگاه یوونتوس) بتازگی گفت احتیاجی به تمدید قرارداد با شما نیست؛ زیرا شما نماد این باشگاه و خود آن هستید و همیشه تورین خانه‌تان بوده است و توقعات زیادی هم ندارید.

همین‌طور است که او می‌گوید. قرارداد من و یووه ابدی و در آسمان‌ها بسته شده است.

به عنوان یکی از پیرمردهای تیم ملی ایتالیا (که شامل آندریا پیرلو هم می‌شود) وقتی جوانان نوزده ساله تازه‌وارد به این تیم را می‌بینید، چه احساسی پیدا می‌کنید؟

اول احساس می‌کنم پیر شده‌ام و این‌که زمان برای هیچ‌کس توقف‌ناپذیر نیست. خود من وقتی اولین بازی رسمی‌ام را در کالچو انجام دادم، 17 سال بیشتر نداشتم و حالا مردی سی و پنج ساله‌ام. بنابراین وقتی این جوانان را می‌بینم، سعی می‌کنم 17، 18 سال بعد آنها را تجسم کنم. خودم که بابت این گذشت زمان هیچ افسوسی ندارم و به هر حال آینده مال جوان‌تر‌هاست و می‌کوشم تجربیاتم را به‌ آنها منتقل کنم.

تیم ملی ایتالیا مدتی است تهاجمی‌تر و راحت‌تر بازی می‌کند. آیا این به معنای فراموشی همیشگی بازی‌های تدافعی است که ایتالیا به آن شهره بوده است؟

این کار چزاره پراندلی، سرمربی تیم ملی ایتالیاست که می‌خواهد تصویری مثبت‌تر و بهتر از ما به جهانیان ارائه بدهد. ما در دوره کار او توازن بیشتری بین وظایف دفاعی و رویکردهای تهاجمی پیدا کرده‌ایم. شاید باخت سنگین ما برابر اسپانیا در فینال یورو 2012 به خاطر همان تهاجمی‌ترشدن ما بوده باشد، اما اینها‌ قیمتی است که باید برای پیشرفت فنی و مدرن شدن بپردازید.

با این اوصاف آیا بختی حقیقی و جدی برای فتح جام جهانی 2014 در خاک برزیل دارید؟

ما بخت‌دار اول نیستیم، اما به کلی بدون اقبال هم نیستیم. آنجا همدیگر را خواهیم دید.

اگر به فینال برسید، دوست دارید با کدام تیم روبه‌رو شوید؟

برزیل، چون بازی با میزبان در این مرحله همیشه پرهیجان است. هر چند بسیار سخت هم هست.

ظاهرا باشگاه کورارسه کالچو را که تنها تیم قابل ذکر شهر زادگاهتان است، خریده‌اید. می‌خواهید با آن چه کنید؟

شاید روزی قهرمان شویم و پز آن را دادیم.

حتما آنجا شما را رئیس صدا می‌زنند.

همان اسم کوچکم (جیجی) کافی است. به آن عادت کرده‌ام.

یوونتوس کاملا برحق به بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا باخت. این طور نیست؟

بله، ولی دنیا همیشه این طور نمی‌ماند. فصل بعد ما با‌قدرت و آگاهی بیشتری می‌آییم و بایرن برای تکرار آن نمایش‌ها مشکلات عدیده‌ای خواهد داشت. این جبر زمانه و قانون فوتبال است.

فیفا / مترجم: وصال روحانی