لبخند نرگس

«خنده‌رو هر که نیست از ما نیست». التماس در چشم‌هایش می‌دود، چراغ‌ها هنوز قرمز مانده‌اند.

جلوتر می‌آید، با سرانگشتان چرکمرده‌اش روی شیشه ماشینم ضرب می‌گیرد. با ایما و اشاره می‌پرسم چه می‌گویی؟ یک دسته گل نرگس از آن سوی شیشه نشانم می‌دهد. گردن کجش روانم را به آشوب می‌کشاند.

دخترک نمی‌داند من آنقدر بی‌دلم که بوی نرگس تا ابد وامدارم کرده است و یک شاخه لبخند از نرگس برای سایه‌بانی در سرایم کافی است و همچنان مرا می‌نگاهد.

دسته نرگس‌ها که در چهارراه نیایش تهران به رانندگان پیشنهاد می‌شود، قلبم را به درد می‌آورد، ناخودآگاه می‌روم تا دوران دانشکده، می‌نشینم سرکلاس کسایی مروزی و زیر لب می‌خوانم:

گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت

مردم کریم‌تر شوند اندر نعیم گل

ای گل‌فروش! گل چه فروشی!‌ به جای سیم ​‌

از گل عزیزتر چه ستانی به سیم گل؟

حالا سرم را روی فرمان ماشینم می‌گذارم و به یاد می‌آورم که روزی سرودم:

سختی و لطافت از گل آموخته‌ام

این‌گونه حدیث را کسی یاد نکرد

زان دوست عزیز گل، که از روز ازل​-

صد خار به پا دارد و فریاد نکرد

با خودم می‌گویم مرد‌حسابی ‌نرگس سراپا لطافت و رنگ است آن رز بود که مصداق «درشتی و نرمی به هم در به است»‌بود و به عظمت نرگس بیشتر پی می‌برم. حالا زمزمه می‌کنم: «دخترجان مگر نمی‌دانی، گل را برای دیدن ما خلق کرده‌اند، نه برای چیدن ما» دخترک در همهمه ماشین‌ها و ازدحام اگزوزها گم شده است، ماشین پشت‌سرم بوق می‌‌زند. من حرکت می‌کنم در حالی که آسمان مقابلم را نرگس پوشانده است. یک دسته گل کنار برف‌پاک‌کن ماشینم جا خوش کرده و من سیمی نداده نرگس گرفته‌ام، یا نه دخترک نرگس‌ها را به هیاهوی درونی‌ام بخشیده است و من یاد می‌گیرم جوانمردی را از دخترکی هفت ساله.

راستی که نرگس چشم و چراغ گل‌هاست، در هیاهوی زمستان لبخند را تا لب‌های عابران سکوت می‌رساند. نرگس زیباست حتی در دستان چرکمرده دختری گلفروش. نرگس زیباست در چشم‌های دلسپرده‌ای مثل من که با دیدنش فراموش می‌کند رفتن را و نمی‌فهمد چراغ‌ها کی سبز می‌شوند، کی قرمز.

نرگس زیباست و زیبایی هدیه خداوند است به آنهایی که دو رکعت به دل‌های خودشان نزدیک‌ترند و با آب و آینه قرابتی دیرین دارند. نرگس زیباست و زیبایی بارانی است که فقط بر برخی می‌بارد؛ خواه چتر داشته باشند خواه نه.

این روزها نرگس زیباتر از همیشه به استقبال حیات می‌آید تا مردم به یاد بیاورند که باید لبخند بزنند و دلشان را بریزند به پای نرگسی که با تمام وجود نگاهشان می‌کند.

علی بارانی