خورشید بی غروب

سر سلامتی بدهیم و مبارکش گوییم این ولایت و امامت را که زیبنده و برازنده تنها منجی عالم است.امروز دل را به او بسپاریم و به یادش، به عشقش خود را هوایی کنیم.چه می‌شود مگر؟! مگر از این روزهای نازنین در سال چند روز داریم؟اصلا هر روز هوای او را داشته باشیم.صبح که بیدار می‌شویم سلامش گوییم و عرض ارادتی به وجود ملکوتی آن دردانه عالم امکان، آنگاه صلواتی بفرستیم برای سلامتی وجودش که هر چه داریم از او مهربان امیر دل است.

از صبح تا شب هم که به خانه برویم زمان زیاد است،زمزمه زبانمان باشد که یا حجت بن الحسن عجل علی ظهورک.

به خانه هم باز می‌گردید، امشب دست خالی نروید.به نام او با نیت او یک جعبه شیرینی تر و تازه یادتان نرود که این کار شادی این روز را به خانه می‌برد.

در میان خانواده از او بگوییم و از مهربانی‌هایش،و از او بخواهیم که شرمنده‌اش نباشیم در این انتظار شیرین اما سخت و دشوار.

بخواهیم که بیاید و این تشنگی و شیدایی را به اکمال برساند.تشنگی‌مان به عطش رسیده‌ است.مانند آدمی می‌مانیم که در صحرایی سرگردان با لب‌هایی خشک طاقت از سر و دل برده است و اکنون در انتظار آن معجره آسمانی است تا سیرابش کند.

مهدی جان تشنه وجودت هستیم.عطش کلامت را داریم و آن چشمان آسمانی را.یا مهدی عجل علی ظهورک.

محمد صفری